advertentie

 

Waarde

Waarde

Wat is het eigenlijk waard wat columnist Gerrit Breeuwsma de hele dag uitspookt op zijn werk? Hij probeert tarieven te bedenken voor alles wat hij doet, inclusief ‘uit het raam staren’. Dat is lastiger dan het lijkt.
Door Gerrit Breeuwsma
27 november om 9:25 uur.
Laatst gewijzigd op 27 november 2019
om 12:44 uur.
november 27 at 9:25 AM.
Last modified on november 27, 2019
at 12:44 PM.

Soms heb ik van die dagen dat ik me afvraag wat het eigenlijk waard is wat ik doe. Ik bedoel dat los van het salaris dat ik elke maand ontvang (ik heb het zojuist even gecheckt, maar het staat weer keurig op mijn rekening: dank daarvoor), maar heel concreet. Als ik aan het eind van de dag zou opsommen wat ik heb gedaan en ik zou dat op de vrije markt gooien, wat zou ik daar dan voor kunnen vragen? En zou ik dat dan ook krijgen?

Je moet natuurlijk enorm uitkijken met dit soort bespiegelingen. Want voor je het weet, kom je tot onwenselijke conclusies. Zeker zo in november, als de dagen zich schuil houden onder een dikke deken van mist, geef ik er zelf soms geen cent voor.

Een paar weken geleden moest ik voor een behandeling naar de tandarts en inmiddels heb ik de rekening daarvoor mogen ontvangen, keurig gespecificeerd met duidelijke tarieven. Oppervlakte-verdoving 7,45 euro; tijdelijke kroon 68,77 euro; kroon 252,67 euro; gegoten opbouw 114,62 euro; techniekkosten 194,41 euro, en dat gaat zo maar door.

Wat je verder ook van tandartsen vindt: rekeningen schrijven kunnen ze. Afgaande op het totaalbedrag mogen we concluderen dat de tandarts behoorlijk tekeer is gegaan en daarmee in korte tijd een substantieel deel van mijn maandsalaris heeft verdiend.

Ik probeer me een voorstelling te maken van de tarieven die ik zou kunnen hanteren, maar ik vind dat lastig. Wat kun je met goed fatsoen vragen voor het ‘lezen van een wetenschappelijk artikel’ of het ‘voorbereiden van een college’ of de niet in geld uit te drukken vreugde die ik ontleen aan ‘het bijwonen van een researchbespreking’?

Dan zwijg ik maar over ‘uit het raam staren’, waar ik best goed in ben en waar ik ook nog wel de waarde van durf te verdedigen, maar er zijn geen standaardtarieven voor, dus het is wat de gek er voor geeft.

Voor een tientje per uur zit ik wel heel ver onder het tarief en dan zwijg ik nog even over de voorrijkosten

Wat dat betreft was ik in eerste instantie wel ingenomen met het artikeltje in UKrant over professionele eindredacteuren die helpen bij het corrigeren en redigeren van mastertheses. Toen ik echter las dat Rosie Taekema voor tien euro per uur je these oppoetst tot ‘ie glimt, zonk de moed me toch wel een beetje in de schoenen.

Ik heb in de loop der jaren heel wat theses opgepoetst, maar voor een tientje per uur zit ik wel heel ver onder het tarief van de gemiddelde loodgieter en dan zwijg ik nog even over de voorrijkosten.

Er zijn trouwens genoeg collega’s die vinden dat het ‘oppoetsen van theses’ niet tot hun takenpakket behoort. Er zijn dagen dat ik dat ook vind, toch ben ik in de praktijk vaak coulanter en corrigeer en redigeer ik totdat in ieder geval de ergste dofheid eraf is. Voor een tientje per uur dus eigenlijk.

Een enkele keer kun je echter poetsen wat je wilt, maar schiet je er niks mee op. Van messing maak je geen goud, hoe hard je ook poetst. In die gevallen zou het dan waarschijnlijk voor alle partijen beter zijn als ik de these in zijn geheel schreef. Het zou sneller gaan, minder frustrerend zijn en een beter eindresultaat geven, maar ik begrijp ook wel dat dit buiten mijn takenpakket valt.

Gelukkig leren de meeste studenten gaandeweg het schrijfproces wel degelijk beter te schrijven. Hun eerste hoofdstukken poets ik, om didactische redenen, op tot ze glimmen en dat nemen ze dan over, zodat uiteindelijk de hele these glans krijgt.

Wat dat waard is, weet ik niet precies, maar laten we het er maar op houden dat ik het er voor over heb.