Trut

Foto Reyer Boxem

Trut

Student-columnist Bente kreeg vorige week allerlei verwensingen naar haar hoofd geslingerd. Door wildvreemden. ‘Wat haal je eruit door naar te doen tegen iemand die je niet kent?’
Door Bente van Leeuwen
28 september om 13:26 uur.
Laatst gewijzigd op 29 september 2020
om 11:38 uur.
september 28 at 13:26 PM.
Last modified on september 29, 2020
at 11:38 AM.

‘Je bent een dierenbeul, dit kan je niet maken! Trut!’ Ik fietste gister al ruimschoots op de Nieuwe Ebbinge, maar hoorde het duidelijk, zo luid werd ik nageroepen door een vrouw vanaf een bankje bij het Noorderplantsoen. Laika kwispelt als ik mijn fiets pak en rent zo lang ze het volhoudt harder dan ik fietsen kan. Als ze moe wordt mag ze voor in het mandje. Maar kennelijk maakt mij dit een dierenbeul. En een trut. 

‘Hee schatje, woon je hier?’ vroeg afgelopen weekend een man aan me toen ik naar buiten liep. In de steeg die van mijn huis naar de straat leidt. 

Vorige week bakte ik veganistische eierballen bij RTV Noord, als een vrolijke uitdaging. Onder het Facebookbericht hierover reageerden 645 mensen. Het overgrote merendeel boos en ontdaan. Dat ik van hun cultureel erfgoed af moet blijven. En dat veganisten moeten stoppen met het namaken van vlees- en zuivelproducten. En dat ik dom ben. 

Trut. Schatje. Dom. 

Oké, overduidelijk had ik pech afgelopen week. Maar situaties als deze zijn geen uitzondering. En waarom? Ik begrijp er totaal niks van. 

Noem me geen trut en niet dom en ook geen schatje: ik ben het geen van drieën

Ik zou zelf veel sneller uitvallen naar iemand die ik ken dan naar een wildvreemde. Mijn omgeving kan wel een stootje hebben, daar zeg je sorry tegen of die begrijpen je. Soms moet het gewoon even, dan heb je de ontlading nodig. Maar wat haal je eruit door naar te doen tegen iemand die je niet kent? Er heeft denk ik nog nooit een gedragsverandering gevolgd na het roepen van ‘Trut!’. Anderzijds, dat was ook vast niet het doel van de trut-roeper. 

Waarschijnlijk was er geen doel. Grote kans dat zij het snel na het incident weer vergeten was. Net als degenen achter het ‘schatje’ en het ‘dom’. Maar ik vergeet het niet. 

Ik probeer me te focussen op alle lieve opmerkingen die ik en Laika krijgen, en op de Facebookreacties die wel positief waren. Maar het negatieve heeft een grotere impact. En dan gaat het me niet om een kritische opmerking. Je mag tegen me zeggen dat je vindt dat honden niet mogen rennen aan de fiets of dat een veganistische eierbal stom is, maar noem me geen trut en niet dom en ook geen schatje. Want ik ben het geen van drieën. 

Het is niet eens dat het me écht raakt. Het is allemaal niet persoonlijk. Maar juist dat onpersoonlijke maakt me boos. Je kent me niet, laat me! Ik was eerst vrolijk en nu niet meer. Door jou. Door iemand op wie ik niet boos kan worden, want ik ken je niet. Jij bent mijn buitenwereld en met jouw opmerking maak je die een stukje stommer. Laat mij en de wereld met rust. Als je boos bent, dan bel je je moeder maar.