Column

Stella en de prestatiebubbel #2

Bang om te falen

Iedereen is succesvol en iedereen weet wat-ie wil. Behalve RUG-studente Stella Vrijmoed. Stella weet niet wat ze wil. Stella faalt voortdurend. Denkt ze. Voor de UK maakt ze een korte serie persoonlijke verhalen over de prestatiebubbel en de angst om te mislukken. Deel 2.
Door Stella Vrijmoed / Foto Leonie Coppes

En, heb je de patrijspoortjes kunnen onderscheiden na het lezen van mijn vorige blog? En heb je al geprobeerd met een groeimindset te gaan denken in plaats van met een vaste mindset? Het lijkt misschien makkelijker dan het is. Daarom geef ik je nog een extra zetje in de rug dat jou laat durven falen.

Ik spreek met Mark Sekuur, initiatiefnemer van het project Screw Up, dat in Groningen evenementen organiseert waar ondernemers komen vertellen over hun blunders. Mark en zijn collega’s geven ook workshops bij bedrijven waarmee ze proberen in te spelen op een foutvriendelijke cultuur. Ik vroeg hem wat hij faalangstige studenten zou adviseren.

‘Sta eens wat vaker stil en kijk terug op wat je net gedaan hebt’, zegt  hij. ‘In plaats van door te jakkeren, bedenk wat je kunt leren van wat er gebeurd is. Wat ging goed, wat ging fout? Bespreek het met een vriend, maak even een wandeling. En ga dan pas door met je volgende taak.’

Ongelukkige fouten

Hij wordt bijgevallen door Ewa Scheifes, die ik daarna spreek. Ewa organiseert Fuckup Nights, het project waar Mark door geïnspireerd raakte om met Screw Up te beginnen. Ook bij Fuckup Nights komen mensen vertellen over de meest ongelukkige fouten die ze hebben begaan in hun zakelijke leven.

Fuckup Nights wordt inmiddels al in tachtig landen gedaan, en Ewa is verantwoordelijk voor de Amsterdamse versie. ‘Maak die wandeling inderdaad, reflecteer.’ Ze voegt toe: ‘En ga op kleine schaal uit je comfortzone. Doe dingen die je eng vindt, om daarna te leren dat het niet zo erg is als het een keer misgaat.’

Ik denk gelijk aan één van mijn eerste afspraken bij de psycholoog, waarbij zij een berg op haar whiteboard tekende. Daarna trok zij een rechte lijn naar de top. ‘Die weg wil jij nemen’, zei ze. Toen tekende ze een weg met trappetjes. ‘Je moet kleine stapjes nemen en genieten van het hier en nu.’

Identiteitscrisis

Het hier en nu… Wat is dat nou weer? dacht ik toen. Ik snapte er niets van. Ik zat daar met een verwijsbrief van de dokter waar iets in de trant van ‘identiteitscrisis’ op stond. Maar na een paar maanden begon ik het te begrijpen. Ik leerde steeds meer in het heden te leven, en raakte niet meer in paniek van de gedachte aan het eindresultaat.

Die berg die mijn psycholoog toen tekende, ben ik nooit vergeten. En hij komt telkens terug. Nu ook weer tijdens mijn gesprekken met Mark en Ewa.

Volgens Ewa is de universiteit juist een safe haven waar je kunt beginnen aan je bergbeklimming. Waar je kunt vallen, falen en opstaan en daarbij wordt begeleid. Maar haar belangrijkste advies luidt: ‘Stop met vergelijken.’

Geïnspireerd

Want ja, als je kijkt naar anderen en denkt dat je zulke dingen ook zou moeten bereiken, kun je je eigen levensweg uit het oog verliezen. Wat wil jíj, waar raak jíj geïnspireerd door? Ik geloof dat falen een stuk makkelijker wordt als je iets doet wat je leuk vindt, iets wat dichtbij jou staat. Kortom, als je niet zo naar die patrijspoortjes van andere onderzeeërs kijkt, maar meer naar jouw eigen innerlijke kompas luistert.

Initiatieven als Screw Up en Fuckup Nights helpen mij mijn faalangst te overwinnen. Gelukkig, er is aandacht voor, denk ik dan. Ik ben geen eenzaam, falend studentje. Ik ben gewoon iemand die aan de start van haar carrière staat en nog veel moet leren, en bij een leerproces horen nu eenmaal dingen fout te gaan. Dat mensen zoals Ewa en Mark zich inzetten om die fouten geaccepteerd te maken, is dus supertof.

Let’s fuck it up!

Dit is deel 2 van een vierluik. Deel 1 kun je hier teruglezen. Stella Vrijmoed houdt over dit thema ook een blog bij, Submarines.

English