Hoe studenten omgaan met corona

Hoe studenten omgaan met corona

‘Ik voelde me heel schuldig tegenover m’n ouders’

Hoe voelt het om corona te hebben? Twee studenten vertellen hoe ze omgingen met de situatie, toen ze Covid-19 kregen. ‘Voordat ik het kreeg maakten mijn vrienden er altijd grapjes over.’
Door Sara Rommes en Sofia Strodt
25 september om 11:14 uur.
Laatst gewijzigd op 28 september 2020
om 11:22 uur.
september 25 at 11:14 AM.
Last modified on september 28, 2020
at 11:22 AM.

Mira’s coronabesmetting begon met verschrikkelijke hoofdpijn. De volgende dag werd die alleen maar erger. Ze mat haar temperatuur: ‘38,5 graden. Ik wist direct: ik heb corona.’

De volgende ochtend belde Mira de GGD, waar ze gelukkig onmiddellijk terecht kon. Ze voelde zich wel schuldig dat ze naar buiten moest om zich te laten testen. ‘Ik heb op de fiets iedereen zoveel mogelijk vermeden.’

Haar voorzichtigheid bleek gegrond; ze testte positief. Toch was ze ook opgelucht. ‘Ik was blij dat ik tenminste mijn ouders of grootouders niet recent had opgezocht en dat ik sowieso niet zoveel mensen had gezien de laatste tijd.’

Ouders

Niet iedere student die een positieve uitslag kreeg had dat geluk. Joyce verbleef bij haar ouders toen ze erachter kwam dat ze besmet was. Ze was getest op Schiphol toen ze terugkwam van haar vakantie in Mexico. ‘Ik voelde me prima en had destijds helemaal geen symptomen’, zegt de student international business.

De ouders van Joyce moesten daarom ook getest worden. Gelukkig hadden ze het virus niet. Toch moesten ze met z’n drieën tien dagen in quarantaine. ‘Ik voelde me zo schuldig tegenover mijn ouders. Ik was zo stom geweest om te denken dat er niks was gebeurd tijdens mijn vakantie’, zegt ze.

Dichtbij

Joyce was een van de eersten in haar vriendengroep die corona kreeg. ‘Iedereen was geschokt. Voordat ik het kreeg maakte iedereen altijd grapjes over ziek worden’, zegt ze. Hoewel ze aanvankelijk geen symptomen had kon ze na een tijd niets meer proeven. Haar longen deden ook pijn. ‘Ik rook nu veel minder omdat het in het begin ontzettend pijn deed.’

Mira voelde zich minder opgelucht toen zij symptomen begon te krijgen. ‘Ik had koorts. Ik was zo moe. Ik denk echt dat het virus me verzwakt heeft.’

Ze maakte zich ook zorgen omdat het virus plotseling zo dichtbij was gekomen. ‘Ik vroeg me af hoe groot de kans was dat ik echt heel ziek zou worden van het virus. Wat als ik een van de weinige jongeren was die hele erge symptomen kreeg?’

Paniek

Toen Mira haar vrienden en huisgenoten liet weten dat ze het virus had, raakte een van haar huisgenoten ook een beetje in paniek. Ze dacht dat ze misschien ook besmet was. ‘Iedereen stuurde hele lieve berichtjes, maar ik merkte wel dat we ons allemaal wat onzeker voelden. Dit betekende dat iedereen het kon krijgen.’

Mira en haar huisgenoten bedachten een nieuwe routine. ‘We hebben gelukkig twee badkamers. Zodra ik wist dat ik koorts had, heb ik nog maar één badkamer gebruikt terwijl de rest de andere gebruikte’, zegt ze.

Ze keken ook wat ze konden doen om te voorkomen dat het coronavirus hun huis ooit weer binnendrong. ‘We rekenden uit dat als we alle zes het virus op een ander moment kregen, we in totaal samen zestig dagen in quarantaine moesten zitten. Dat is twee maanden. Wie wil dat nou?’

Voorzichtiger

Toen Joyce eenmaal weer naar buiten mocht, bleken haar vrienden toch wat terughoudend om met haar af te spreken. Joyce zegt dat haar instelling wel veranderd is nu ze ziek is geweest. ‘Ik zie mijn vrienden nog wel, maar ik vind dat we allemaal voorzichtiger moeten zijn, vooral om de zwakkere mensen in de samenleving te beschermen.’

Mira heeft ook een andere kijk op corona nu ze het zelf overleefd heeft. ‘Ik denk dat studenten die zich daadwerkelijk aan de regels willen houden toch vaak een beetje met de nek aan worden gekeken. Dat vind ik heel vervelend’, zegt ze. ‘We moeten ons realiseren dat degene die ziek is anderen dwingt om van alles af te zeggen. Anderen kunnen niet naar hun werk, hun stage, of hun ouders, omdat jij je niet aan de regels hebt gehouden.’

English