Goedkoop

Foto Reyer Boxem

Goedkoop

Als arme student houdt columnist Bauke van der Kooij wel van een goede deal. Maar hij is niet de enige, en dus kwam hij in de supermarkt ongemerkt in een ratrace voor afgeprijsd eten terecht.
Door Bauke van der Kooij
22 september om 15:13 uur.
september 22 at 15:13 PM.

Ik ben een student, en daarnaast ook nog een Nederlander. Het is dan ook geen wonder dat ik van goedkoop houd, helemaal als er ook nog eens korting op zit.

Toen ik een tijdje terug in een supermarkt kwam met een bak vol afgeprijsde producten op de houdbaarheidsdatum, kon ik mijn geluk niet op. In de weken die volgden, at ik als een koning, maar betaalde ik als een student. Het werd een vast patroon: elke ochtend ging ik even langs om te kijken wat er te halen viel in deze supermarkt (laat ik om de hoeveelheid sluikreclame te beperken het erop houden dat het een ‘gele’ supermarkt betreft).

Complete maaltijdpakketten voor 2,50 euro een doos sushi voor een euro en voor vijftig cent een grote bak Griekse aardbeienkwark. Met twee vrienden aten we voor minder dan 6 euro een broodje shoarma en tegen een veganistische vriend kon ik trots vertellen dat ik voor een schijntje een maaltijdpakket met quinoa en zoete aardappel had gegeten (best een aanrader, trouwens).

Ik belandde in een stille strijd met mijn onzichtbare concurrenten

Maar steeds vaker merkte ik dat de bak al grotendeels leeg was als ik in de supermarkt kwam. Langzaamaan belandde ik gevoelsmatig in een stille strijd met mijn onzichtbare concurrenten: voor de goede dealtjes moest ik steeds wat eerder in de supermarkt zijn. Was ik in een ratrace beland voor afgeprijsd eten?

Opeens besefte ik waar ik mee bezig was. Was dit het waard? Voor het besparen van een paar euro een uur vroeger opstaan, in de hoop dat er iets eetbaars tussen zit? Ik ben goedkoop, maar niet gratis, en realiseerde me dat een uur extra slaap me toch meer waard is.  

Een week terug moest ik voor een verplichte afspraak vroeg opstaan. Snel ging ik nog even langs de supermarkt voor een ontbijtje, en in mijn ooghoek zag ik een bijna lege bak. Aangekomen bij de kassa stond voor mij een vrouw. Toen ik even een blik wierp op haar boodschappen, lag daar de inhoud van ongeveer de hele kortingsbak: meerdere verpakkingen vlees, vis, soep en salade. Even had ik oogcontact met haar, waarna ze snel haar boodschappen inpakte en wegliep. 

Tegenwoordig ga ik maar naar een blauwe supermarkt, dat zul je wel begrijpen.