Een maandje zonder

Een maandje zonder

Als student-columnist Bauke van der Kooij denkt aan een ‘maandje zonder’, denkt hij aan een maand zonder chips en niet aan een maand zonder truffels of xtc. ‘De cultuur van drankjes en dansjes verandert steeds meer in poeder en pillen.’
Door Bauke van der Kooij
15 januari om 10:08 uur.
Laatst gewijzigd op 15 januari 2020
om 11:06 uur.
januari 15 at 10:08 AM.
Last modified on januari 15, 2020
at 11:06 AM.

Oudejaarsavond vierde ik dit jaar voor het eerst in Groningen met een paar vrienden. We gingen gourmetten en dronken rond middernacht een fles goedkope champagne; ik heb niet veel nodig om een leuke avond te hebben. De dagen die volgden hoorde ik, naast alle sociaal-wenselijke nieuwjaarswensen, vooral verhalen van anderen over hoe zij hun jaarwisseling hadden gevierd en welke drugs zij hadden gebruikt.

Een pilletje bij het uitgaan of een huisfeest met truffels komt tegenwoordig vaker voor dan een jaar geleden, zeker in mijn eigen sociale kring. Mijn beeld van Groningen als een onschuldig, gezellig dorp is natuurlijk veel te romantisch, dat weet ik zelf ook wel. Als Groningen dan toch een dorp is, dan eerder Urk of Volendam.

Dat de cultuur van drankjes en dansjes steeds meer verandert in ‘poeder en pillen’, is één van de vele trends die ik maar met moeite kan bijhouden. Een vriend van me doet in januari niet alleen zonder alcohol, maar ook zonder drugs: begreep ik eindelijk het hele idee van ‘dry January’, blijkt dit alweer achterhaald te zijn.

Als ik denk aan maandje ‘zonder’, denk ik aan een maand zonder chips of zonder tweede chocoladekoekje bij de thee, niet aan een maand zonder truffels of xtc.

Mijn beeld van Groningen als een onschuldig, gezellig dorp is natuurlijk veel te romantisch

Ik ben wat dat betreft ook veel te onschuldig. Hoewel ik veel mensen hoor zeggen dat drugs je veel inzichten kunnen geven en je blijer kunnen maken, denk ik toch dat het niets voor mij is, zelfs als het in mijn eigen omgeving heel normaal begint te worden.

In een gesprek over drugs moet ik altijd denken aan de jongen die in een interview met PowNed zegt elk jaar op de PVDA te stemmen, maar twijfelt of de afkorting voor ‘Partij voor de Armoede’ of ‘Partij voor Alle Mensen’ staat. Uiteindelijk zegt hij stellig: ‘Ik weet wel: CDA is Christenunie’.

Ik moet oppassen dat ik niet hetzelfde lot onderga: MDMA is xtc, toch?

Ondanks dat het pas half januari is en ik de gourmetlucht in mijn kleding nog bijna kan ruiken, heb ik nu al het gevoel dat ik dit jaar hopeloos achterloop.

Als je mij echt een plezier wilt doen, maak dan van je ‘maandje zonder’ een ‘jaartje zonder’. Dan heb ik elf maanden de tijd om te zorgen dat ik in 2021 niet weer meteen achter de feiten aanloop.