advertentie

 

Druk

Columnist Gerrit Breeuwsma moest op zoek naar de paarse krokodil op zijn faculteit. Nu heeft hij er acht (opgeblazen en al) op zijn kamer liggen. Maar hij had het niet goed begrepen. ‘Het was een metafoor die stond voor alle overbodige bureaucratische papieren rompslomp.’
Door Gerrit Breeuwsma

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar sinds ik weet dat we aan de RUG allemaal erg te lijden hebben aan werkgerelateerde stress, heb ik er voortdurend last van. Heel vervelend. Vroeger had ik het gewoon druk op het werk, maar nu voel ik werkdruk.

Gek genoeg ook als ik niets doe. Of eigenlijk juist als ik niets doe, want dat kan ik me bij alle werkdruk natuurlijk niet permitteren. Vroeger kon ik ongestraft uren luieren op het werk. Beetje nadenken, wat lezen of gewoon uit het raam staren. Heerlijk was dat. Ik doe dat nog steeds wel, maar tegenwoordig voel ik me er meteen schuldig over, want de werkdruk staat het niet toe.

Nee, ze hadden er beter nooit over kunnen beginnen.

Misschien ligt het ook wel aan mij hoor, want ik ben altijd gevoelig geweest voor suggestie. Ik hoef maar iets op te vangen over een ziekte of al gauw heb ik alle symptomen bij mezelf ontdekt. Het is als praten over jeuk, je begint je onwillekeurig te krabben. Wat dat betreft ben ik de vleesgeworden Argan uit Molière’s Le Malade Imaginaire.

Het is ook de belangrijkste reden waarom ik medische informatie zoveel mogelijk probeer te mijden, want anders heb ik geen leven. Als ze vandaag ontdekken dat mannen mogelijk toch zwanger kunnen raken, vraag ik morgen om een echo. Lees ik morgen iets over hypochondrie, heb ik er overmorgen last van. Nou ja, bij wijze van spreken dan.

Toegegeven, ze maken het ons aan de RUG ook niet altijd gemakkelijk. Grote drommen studenten, krappe huisvesting, extra colleges, tentamens op zaterdag, de papierwinkel aan regels en verantwoordingen en tussendoor hele merkwaardige opdrachten.

Zo moesten wij bij GMW in januari allemaal op zoek naar de paarse krokodil. Van die opblaasbare gevallen, die ze (ik weet niet wie) op de gekste plekken hadden opgehangen. Geen idee waarom. Toch werd ik onwillekeurig fanatiek en vond ik ze werkelijk overal. Op een gegeven moment had ik er acht op mijn kamer liggen. Ik kon er zelf bijna niet meer bij (stom, ik had ze leeg moeten laten lopen, maar daar kom je bij alle drukte dan weer niet op).

Ik was er bijna zeker van dat ik gewonnen had. Maar wat? Bleek dat ik het helemaal verkeerd had begrepen. Die krokodil was slechts een eyecatcher, een metafoor die stond voor alle overbodige bureaucratische papieren rompslomp op het werk, met het raadselachtige verzoek of we daar voor 31 januari over wilden rapporteren!

Ik had daar natuurlijk helemaal geen tijd voor.

Maar nu is er bij GMW weer iets nieuws bedacht. Ter verlichting van de werkdruk en het verstevigen van de onderlinge samenhang, krijgen alle vakgroepen 11.000 euro toebedeeld om daar het komende jaar iets constructiefs mee te doen.

Nou, ideeën zat, zo bleek al bij de eerste brainstorm, van weekendjes naar een eiland om daar lange strandwandelingen te houden tot vrijdagmiddagborrels waar we de stress eens flink van ons af mogen drinken, zodat ze thuis zeggen: goh, wat kom jij vrolijk van je werk. Anderen zagen meer in een espressoapparaat of een luxe loungebank.

Al snel werd duidelijk dat we het niet zomaar eens zouden worden over de invulling en nu is er een driekoppige commissie ingesteld die alle opties onderzoekt om vervolgens met een uitgewerkt voorstel te komen, dat dan het komende jaar gerealiseerd moet worden, waarna aan het eind van het jaar over de besteding van het geld een verslag moet worden geschreven voor het faculteitsbestuur.

Ik zal de commissie voorstellen om samen met dat verslag een paarse krokodil mee te sturen. Kom ik daar ook weer eens van af.

05 February 2019
advertentie