Dit is het geheim van Eurosonic Noorderslag

Maruja Limón in de Der Aa-kerk. Foto Bart Heemskerk

Rob Ahlers onderzocht succes van festival

Wat is toch het geheim van Eurosonic Noorderslag?

Dua Lipa, Calvin Harris, James Bay, George Ezra: het zijn niet de minste artiesten die maar wat graag naar Groningen afreisden voor een optreden op Eurosonic Noorderslag. Rob Ahlers onderzocht wat het geheim is van het muziekfestival.
Door Lydwine Huizinga
2 maart om 13:38 uur.
Laatst gewijzigd op 2 maart 2021
om 13:45 uur.
maart 2 at 13:38 PM.
Last modified on maart 2, 2021
at 13:45 PM.

Het begon in 1996 met negentien optredens en groeide uit tot een enorm meerdaags festival met maar liefst vierhonderd bands, vierduizend professionals uit de muziekindustrie en veertigduizend bezoekers. Eurosonic Noorderslag (ESNS) is één van de meest succesvolle muziekfestivals in Europa, maar tot nu toe had niemand daar ooit een verklaring voor gezocht. 

‘Soms zie je iets over het hoofd omdat het zo klein is, maar soms blijkbaar ook omdat het zo groot is’, zegt Rob Ahlers lachend. Hij is van origine muzikant en muziekdocent, maar was vier jaar geleden op zoek naar een nieuwe uitdaging en besloot tot een carrière als wetenschapper. Op 1 maart promoveerde hij op zijn onderzoek naar het succes van ESNS.

Veelzijdig

‘De kracht van ESNS zit in de veelzijdigheid ervan’, volgens Ahlers. Het festival is niet alleen een springplank voor artiesten, maar is voor de Europese muziekindustrie ook dé plek om te netwerken. ‘Tegenwoordig gaat internationale samenwerking niet meer alleen over kolen en staal; cultuur is een belangrijke pijler geworden.’ 

Het Groningse festival heeft hierin een faciliterende rol, zegt hij. ‘En laten we de bezoekers hierbij vooral niet vergeten. Bij ESNS maakt het brede publiek kennis met aanstormend talent.’ 

Eigen sfeer

Het festival wil een tegenwicht bieden aan de dominantie van de Amerikaanse muziekindustrie, legt Ahlers uit. Maar het begon met een veel bescheidener idee: als muziekwedstrijd tussen Nederlandse en Belgische bands. Noordelijke bandjes vonden dat ze in dit concept te weinig aan bod kwamen en zo ontstond Noorderslag. 

Tegenwoordig biedt het gecombineerde festival dus zowel een podium aan regionale als Europese artiesten. ‘Dat het festival in Groningen ontstond én is gebleven is een belangrijke troef. Het is Gronings erfgoed’, zegt Ahlers. ‘Als het in Amsterdam zou plaatsvinden, was de sfeer heel anders geweest.’  

Digitale ontwikkelingen

De corona-editie van dit jaar was een succes en dat biedt hoop in moeilijke tijden voor de cultuursector, zegt Ahlers. ‘Natuurlijk zijn fysieke ontmoetingen voor bezoekers essentieel, maar ESNS greep de coronacrisis aan als een kans om zich op digitaal vlak te ontwikkelen. Het festival zat de afgelopen edities qua bezoekersaantallen wel aan zijn limiet. Dit kan het bereik van het festival vergroten.’ 

Mensen zijn inmiddels wel gewend om zich online te verhouden tot elkaar, dus het was voor veel professionals een laagdrempelige manier om elkaar toch te treffen, stelt Ahlers. ‘Ik verwacht dat het digitale zeker een onderdeel blijft voor het festival.’ 

Voorbeeldfunctie

Hij heeft in elk geval alle vertrouwen in de toekomst van ESNS. ‘Het festival heeft zich in de afgelopen 35 jaar telkens doorontwikkeld en vernieuwd en dat heb je nodig om jezelf staande te houden. ESNS heeft een voorbeeldfunctie voor andere showcasefestivals en bands zijn trots om te zeggen dat ze op ESNS staan. Zolang het festival zichzelf opnieuw blijft uitvinden, houden we een supergaaf evenement in onze stad.’

Fotoserie: Studenten nemen intrek in vernieuwde Selwerdflat

Zo ziet Acero eruit

Studenten nemen intrek in vernieuwde Selwerdflat

De compleet verbouwde studentenflat Acero aan de Esdoornlaan opende maandag de deuren voor de nieuwe bewoners. Studenten mochten hun sleutel ophalen en konden er meteen intrekken. UKrant ging mee om een kijkje te nemen.
Foto’s door Anouk Brekhof
1 maart om 17:10 uur.
Laatst gewijzigd op 2 maart 2021
om 9:32 uur.
maart 1 at 17:10 PM.
Last modified on maart 2, 2021
at 9:32 AM.

UKrant wenst je fijne feestdagen

UKrant wenst je fijne feestdagen

Ook de redactie van UKrant gaat er twee weken tussenuit, maar eerst zijn we nog richting Broerstraat gegaan om mensen naar hun kerstboodschap te vragen. Namens ons: fijne feestdagen en natuurlijk een virusvrij 2021 gewenst!
Video door Lidian Boelens
17 december om 15:00 uur.
Laatst gewijzigd op 18 december 2020
om 9:45 uur.
december 17 at 15:00 PM.
Last modified on december 18, 2020
at 9:45 AM.

‘Ik zou zo terug willen naar de corona-afdeling’

Coschappen lopen in een pandemie

‘Ik zou zo terug willen naar de corona-afdeling’

Coschappen lopen middenin een pandemie: voor de wereld mag het coronavirus dan een ramp zijn, voor geneeskundestudenten is het een unieke kans om te leren. Hoe ervaren ze deze periode?
Door Bente van Leeuwen
26 november om 10:00 uur.
Laatst gewijzigd op 30 november 2020
om 17:02 uur.
november 26 at 10:00 AM.
Last modified on november 30, 2020
at 17:02 PM.

‘Ik ben erg blij dat we weer konden beginnen en dat we ook iets meekrijgen van de impact van dit virus op de zorg’, zegt Lisa Havinga, die coschappen loopt in het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen. ‘Het zou ook gek zijn om in deze tijd opgeleid te worden en daar dan volledig buiten gehouden te worden.’

Aan het begin van de coronacrisis werden coschappen van eerste- en tweedejaarsstudenten geneeskunde opgeschort, maar inmiddels zijn ze weer welkom in de ziekenhuizen. Hoe is het om stage te lopen tijdens een pandemie, een situatie die zelfs voor ervaren zorgmedewerkers compleet nieuw is?  

Niet stressvol

Van tevoren was Lisa wel bang om in een klinische, stressvolle situatie terecht te komen, maar dat viel mee: ‘De spontaniteit is er soms wat af, iedereen is op een bepaalde manier meer op z’n hoede. Maar ik had meer stress en spanning verwacht.’ 

Ze krijgt nu wel goed mee wat de schade is van het inperken van de reguliere zorg, vertelt ze. ‘Je hoort verhalen van patiënten die maanden niet durfden te komen en waarmee het nu een stuk slechter gaat.’

Ook vindt Lisa het bijzonder om te zien hoe flexibel een grote organisatie als een ziekenhuis is. ‘Natuurlijk gaat het hier en daar wat moeizaam, met bijvoorbeeld boze bezoekers, slechte verbindingen of twijfel over de quarantaineduur. En dit is een heel andere situatie dan tijdens de eerste golf, maar over het algemeen vind ik het bewonderenswaardig hoe snel iedereen zich heeft aangepast aan deze manier van werken.’

Isolatiekleding

Niels Schipper is aan de slag gegaan in Medisch Spectrum Twente. ‘Een van de belangrijkste dingen die ik tot nu toe heb geleerd is het correct aan- en uittrekken van isolatiekleding’, zegt hij. ‘Dat moet namelijk in een specifieke volgorde, zodat de kans op besmetting zo klein mogelijk is.’

Bewonderenswaardig hoe snel Iedereen zich heeft aangepast 

Maar mochten de studenten toch besmet raken, dan is dat maar zo, zegt Lynn Rozendal, die in het ZGT Almelo zit. ‘Ik vind dat het bij ons toekomstige werk hoort. Je weet dat zoiets kan gebeuren en ik vind dat je dan ook als student je steentje bij hoort te dragen. Dat begint niet pas wanneer je je diploma binnengehaald hebt.’

Lynn liep coschappen op de intensive care toen de tweede golf begon. ‘De eerste twee weken waren er nog weinig coronapatiënten en heb ik eigenlijk de normale gang van zaken op de ic meegemaakt’, vertelt ze.

Daarna werd de helft van de afdeling voor corona ingericht. ‘Ik vond het ontzettend leerzaam, ik zou zo weer terug willen. Het was enorm interessant om de zorg voor coronapatiënten aan de beademing te zien. Ik heb bijvoorbeeld geleerd hoe je iemand op de buik draait, terwijl hij beademd wordt.’

Minder stages

Hoewel de studenten veel nieuwe dingen leren door de coronacrisis, ondervinden ze ook nadelen. Zo zijn er stages weggevallen om de wachttijden voor de andere studenten zo kort mogelijk te houden. Niels: ‘Dit betekent dat ik geen coschappen meer kan lopen op de intensive care en gynaecologie. Door het inkorten van de opleiding ben je genoodzaakt te kiezen, aangezien er ook nog een aantal verplichte coschappen is.’

Ook wordt er meer online en telefonisch afgehandeld en kan de coassistent vanwege de afstandsregels ook niet altijd bij face-to-face-gesprekken aanwezig zijn. Daardoor spreken de studenten de patiënt zelf minder vaak. ‘Als coassistent is je leercurve afhankelijk van het aantal patiënten dat je kunt spreken en onderzoeken’, legt Niels uit. ‘En het is nu ook lastiger om je patiënt te volgen of te bespreken bij een multidisciplinair overleg.’ 

Verschillen

Het verschilt ook erg per afdeling wat je nu in het ziekenhuis kunt leren, zegt Lisa. ‘De coassistent op de longafdeling krijgt bij ons het meeste mee van de covid-zorg. De coassistent op de cardiologie ziet vooral de ingehaalde drukte van de afgeschaalde reguliere zorg tijdens de eerste golf. Er zijn ook coassistenten die veel naast een telefonerende arts zitten of merken dat huisartsen al een stuk minder doorsturen.’ 

Toch is ze positief: ‘Over het algemeen is iedereen nog druk bezig en zijn er weinig “verloren” stages.’

Reserveren UB nu makkelijker voor kleurenblinde studenten

Reserveren UB nu makkelijker voor kleurenblinde studenten

Een studieplek reserveren in de UB was niet makkelijk voor mensen die kleurenblind zijn. Maar één mailtje van een student en het probleem was nog dezelfde dag opgelost.
Door Bente van Leeuwen
10 november om 14:54 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:22 uur.
november 10 at 14:54 PM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:22 PM.

Jorik Huizinga moest elke keer zijn huisgenoten vragen om een studieplek voor hem te reserveren in de UB. Het registratiesysteem gebruikt namelijk groene en rode vakjes om aan te geven of er nog een plek vrij is, en Jorik zag het verschil tussen die twee niet. 

De psychologiestudent is namelijk kleurenblind, of zoals hij het liever noemt: kleurengehandicapt. Hij ziet vooral tinten en het groen en rood in het registratiesysteem was voor hem even fel. Jorik schat dat er honderden andere studenten aan de RUG hetzelfde probleem moeten hebben, dus stuurde hij er maandag een mail over naar de UB.

Contraststrepen

Daar ondernamen ze meteen actie. ‘Wij willen als UB zo inclusief mogelijk zijn’, vertelt Dorine Kieft, informatiespecialist van de bibliotheek. Ze overlegde met Jorik over wat zou kunnen helpen en nu is de rode kleur donkerder en de groene kleur lichter. Ook zijn er contraststrepen aangebracht: horizontale strepen door het rode vakje en verticale door het groene. In de legenda is af te lezen welke strepen waar voor staan. 

Jorik is vol lof over het snelle handelen vanuit de UB: nu kan hij ook een studieplek reserveren als er geen huisgenoten thuis zijn. 

Vechten tegen corona met maar tien bedden op de intensive care

Elena zit vast op Curaçao

Vechten tegen corona met maar tien IC-bedden

Geneeskundestudent Elena Bensi liep coschappen op Curaçao toen de coronacrisis uitbrak. Nu zit ze vast op het tropische eiland. ‘Dit is zo’n surrealistische situatie, het voelt niet echt.’
Door Sofia Strodt
2 april om 15:20 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:19 uur.
april 2 at 15:20 PM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:19 PM.

‘Ik ben naar de andere kant van de wereld verhuisd en was net m’n leven weer een beetje aan het opbouwen. Ik was hier nauwelijks vier weken toen alles veranderde’, zegt Elena Bensi op Skype. 

De RUG-student geneeskunde is momenteel op Curaçao om coschappen te lopen. Door het coronavirus staat haar training op pauze, want het ziekenhuispersoneel wil voorkomen dat co-assistenten ziek worden. ‘Officieel ben ik vrij’, zegt ze. ‘Maar ze vroegen ons om als vrijwilliger mee te helpen bij de gezondheidsdienst en de meeste co-assistenten doen dat ook. Omdat ik een geneeskundestudent bent voelt het als mijn plicht om te helpen waar ik kan.’ 

Het voelt als mijn plicht om te helpen waar ik kan

Dus dat is wat ze nu doet. Het is haar taak om telefoongesprekken te voeren met mensen die uit het buitenland zijn gekomen. Ze vraagt hen of ze symptomen van het virus vertonen en ze beantwoordt vragen, bijvoorbeeld over quarantaine.  

‘Er is veel onduidelijkheid bij deze mensen over hoe ze zich moeten gedragen. Wij vertellen ze over voorzorgsmaatregelen die ze kunnen nemen en we benadrukken waarom het zo belangrijk is om thuis te blijven. Mensen lijden echt onder de onzekerheid die nu heerst. Het is dus heel belangrijk dat we rustig blijven en zorgen dat zij niet in paniek raken.’

Skelet

Het is een enorme verandering in haar werkende bestaan, terwijl ze nog aan het wennen was aan de cultuurverschillen in dit ziekenhuis. ‘Er was een man die naar de spoedeisende hulp kwam omdat hij nauwelijks meer kon ademen. Hij zag eruit als een skelet’, zegt Elena.  

‘We kwamen erachter dat hij een vergevorderd stadium van longkanker had. Hij was heel zwak en lag op sterven, maar zijn dochters die bij hem waren wilden absoluut niet dat hij dat te horen kreeg. Ik was gechoqueerd, maar je moet professioneel zijn en hun wens respecteren.’

Veel eilandbewoners hebben diabetes of andere gezondheidsproblemen, vertelt ze. ‘Ik moest een keer huilen op het werk, omdat het zo aangrijpend is om te zien hoe mensen verwaarloosd zijn zonder de zorg te krijgen die ze nodig hebben.’ 

Het ziekenhuis heeft ook maar weinig middelen. ‘We hebben in totaal tien IC-bedden. Tien! Wat als er hier een grote uitbraak is van het coronavirus? Ik word echt bang van dat idee.’  

Bevoorrechte positie

Ze realiseert dat ze een bevoorrechte positie heeft, omdat ze haar stagevergoeding nog krijgt. Veel eilanders zitten nu al enorm in de problemen. Niet iedereen kan het zich veroorloven om in quarantaine te gaan, zoals aangeraden wordt, door armoede en het gebrek aan goede gezondheidszorg. ‘Mensen vragen me soms of ik ze kan helpen om hun baan te houden. Dat breekt m’n hart, want dat ligt buiten mijn mogelijkheden.’

Veel eilandbewoners hebben gezondheidsproblemen

Op dit moment is het nog rustig op Curaçao. Maar het coronavirus is al wel op het eiland, en hoewel er pas acht mensen besmet zijn, is er besloten om de grenzen te sluiten en in lockdown te gaan.

‘Wat me het meest zorgen baart is dat mijn ouders me niet zouden kunnen opzoeken als ik ernstig ziek zou worden. Maar ik ga niet ophouden met werken omdat ik bang ben geïnfecteerd te worden. Ik vind dat het mijn verantwoordelijkheid is om mee te helpen.’  

Negatieve gedachten

Elena probeert negatieve gedachten terzijde te schuiven. Gelukkig heeft ze een goede band met de andere geneeskundestudenten en dat helpt haar door deze lastige periode heen. ‘We maken ons allemaal zorgen. Al onze families zijn ver weg, dus we proberen elkaar te steunen.’  

De onzekerheid die bij deze crisis komt kijken vindt ze het moeilijkste om mee om te gaan. ‘Niemand weet hoe snel het virus zich hier zal verspreiden, en ik maak me echt zorgen over wat er gebeurt als het aantal besmette personen hier erg stijgt.’ 

Master psychologie krijgt mogelijk selectieprocedure (UPDATE)

Het Heymansgebouw in de Grote Kruisstraat.

Toelating niet meer gegarandeerd

Master psychologie krijgt mogelijk selectieprocedure (UPDATE)

Studenten met een bachelordiploma psychologie van een Nederlandse universiteit worden vanaf 2021 mogelijk niet meer automatisch toegelaten tot de master.
Door Candela Martínez
15 oktober om 9:51 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:17 uur.
oktober 15 at 9:51 AM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:17 PM.

In het huidige systeem worden alle psychologiebachelors toegelaten, maar hier komt misschien een einde aan omdat het aantal masterstudenten de afgelopen jaren snel is toegenomen. De afdeling psychologie wil de klassen klein houden om beter onderwijs aan te kunnen bieden. Een limiet stellen aan het aantal studenten is dan een van de opties.

Sommige trajecten zijn populairder dan andere, wat betekent dat het ene traject alle studenten zal toelaten, terwijl het andere studenten moet afwijzen. Ieder traject hanteert zijn eigen selectieprocedure. Studenten die volgend jaar of in februari 2021 aan de master beginnen, worden nog wel gewoon toegelaten.

Eerlijkste optie

Tweedejaars psychologiestudent Emily O’Shea maakt zich geen zorgen. ‘De selectiecriteria voor de bachelor van psychologie zijn behoorlijk laag, wat betekent dat mensen de kans krijgen zich te bewijzen. Maar ik vind dat mensen hun plekje in de master echt moeten verdienen.’

Medestudent Raili Engler, die ook in het tweede jaar zit, vindt een selectieprocedure ook de eerlijkste optie. ‘Ik denk dat studenten harder zullen werken om een plekje te bemachtigen.’

Hoe de selectieprocedures er precies uit zullen zien is nog niet duidelijk. De studenten kunnen meer informatie verwachten in de eerste helft van 2020, zodat ze zich kunnen voorbereiden als ze zich voor de master willen aanmelden.

Naschrift redactie: Dit verhaal is na publicatie aangepast. Er is nog geen definitief besluit genomen over het al dan niet selectief maken van de master. ‘In een zorgvuldig proces onderzoeken we momenteel de wijze om aan de ene kant de kwaliteit van de masters te kunnen garanderen en aan de andere kant de ruimte te bieden aan zoveel mogelijk studenten’, aldus de faculteit.

Een ton op je twintigste

Student Kim won Miljoenenjacht

Een ton op je twintigste

RUG-student Kim Hartjes won een ton in het tv-programma Miljoenenjacht. Concentreren op haar studie farmacie is sindsdien best lastig.
Door Anne de Vries / Foto Reyer Boxem
14 oktober om 14:05 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:17 uur.
oktober 14 at 14:05 PM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:17 PM.

‘Voorzichtig naar huis rijden in je nieuwe auto’, had haar moeder nog op een briefje geschreven, de ochtend dat Kim Hartjes naar de tv-opnames van Postcode Loterij Miljoenenjacht zou gaan. De dagen ervoor hadden ze vaker van zulke grapjes gemaakt, want winnen? Dat ging toch niet gebeuren. 

Het liep even anders. De 20-jarige farmaciestudent werd de jongste winnaar ooit van het tv-programma en ging naar huis met een ton. Na een week stond het geld op haar rekening; ruim 69.000 euro na aftrek van de kansspelbelasting. ‘Het voelt nu iets meer “waar”’, zegt Kim. 

Delfzijl naar Terneuzen

Kim ging naar de opnames van Miljoenenjacht met haar vriend Arno en andere inwoners van Winschoten die dezelfde postcode hebben. Van de vijfhonderd spelers gaf zij vervolgens het beste antwoord op de vraag wat de kortste afstand is tussen Delfzijl en Terneuzen. ‘Toen Linda de Mol 370 kilometer zei, dacht ik: dan komen ze zo bij mij, want ik had 372 ingevuld.’

Het leverde haar die nieuwe auto op, waar ze met haar moeder over had gegrapt. Maar ze besloot hem te laten schieten en door te gaan naar de volgende ronde. Daar speelde ze met gemak haar tegenspelers weg, al voelde dat voor haar niet zo. ‘Er waren alleen maar volwassen mensen, ik had er totaal geen vertrouwen in.’ 

Eenmaal in de finale, achter de desk naast Linda de Mol, koos Kim voor koffer 21. Daar hoefde ze niet lang over na te denken: het is haar verjaardag en ook de sterfdag van haar vader, die tien jaar geleden op 21 oktober overleed. Met een droge mond van de spanning maakte Kim de overgebleven koffers open, met daarin bedragen van één cent tot vijf miljoen euro. Tot ze een bod kreeg van honderdduizend euro op koffer 21: dat nam ze aan. 

Mond houden

In de auto terug naar huis hing Kim de hele rit aan de telefoon met haar moeder en haar twee zussen. Zij en Arno stopten even in Joure om te eten, maar Kim kreeg haar kipnuggets nauwelijks naar binnen. 

En daarna moest ze nog drie lange weken haar mond houden tegen haar vrienden, die natuurlijk nieuwsgierig waren. ‘“Ga maar gewoon kijken”, heb ik gezegd. Dus iedereen wist wel dat er iets was gebeurd. Op de avond van de uitzending zei ik tegen m’n neef: “Blijf maar kijken, komt goed!”’ 

Het eerste wat ze met haar prijs deed: haar moeder het collegegeld terugbetalen. Ze kocht ook nog een laptop voor haar. ‘Dat wilde mijn moeder natuurlijk niet, maar die duizend euro is niks op wat ik heb gekregen’, zegt Kim. 

Voor zichzelf bestelde ze een gloednieuwe, donkerblauwe Mazda 2. ‘Straks denkt iedereen dat ik in mijn moeders auto rijd, maar hij is van mij. Dat is toch heerlijk!’ En het restant? ‘Dat staat mooi op m’n spaarrekening en daar blijft het ook staan.’ 

Geen motivatie

Het winnen van zoveel geld gooide Kims leven flink overhoop. De weken na de opnames kon ze zich moeilijk op haar studie concentreren. ‘Ik had echt geen motivatie om naar school te gaan. Het was zo spannend dat ik geld had gewonnen, maar niemand wist het.’

Na de uitzending werd ze door RTV Noord gevraagd voor een live interview en ze werd zelfs in de bus herkend. Nog steeds lukt het haar niet echt om zich weer op farmacie te richten. ‘Ik was echt voorbereid om goed naar school te gaan dit jaar, maar dat werd verpest door die allereerste dinsdag.’

Waarom is mijn prullenbak een vrouw?

Genderdebat op de dames-wc’s

Waarom is mijn prullenbak een vrouw?

Het genderdebat aan de RUG concentreert zich momenteel op de prullenbakken in de damestoiletten in het Harmoniegebouw. Steekt de graffiti in de wc’s de gek aan met seksegebonden taalgebruik? Of is de vandaal echt pissig?
Door Matej Pop-Duchev / Vertaling Sarah van Steenderen
14 oktober om 12:28 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:17 uur.
oktober 14 at 12:28 PM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:17 PM.

Als de graffiti in de wc’s weergeeft waar RUG-studenten zich het meest druk om maken, dan is het gekras in het Harmoniegebouw een teken aan de wand: noem een prullenbak alsjeblieft geen ‘ladybin’.

Het concept van gender toepassen op een prullenbak lijkt misschien een onbelangrijke kwestie. Maar omdat veel mensen nogal gepassioneerd zijn over het onderwerp gender, plaatsten wij een foto van de graffiti in de toiletten op Instagram en vroegen jullie naar je onderbuikgevoelens, wetenschappelijke uittreksels en politiek incorrecte meningen.

Een van onze volgers zei het als volgt: ‘Waarom moet een levenloos ding überhaupt een gender hebben?’ RUG-wetenschappers zijn hierover verdeeld. Het kan verhelderend werken, denken sommigen. Door de prullenbak een ‘ladybin’ te noemen, begrijpen mensen dat die alleen voor maandverband en tampons gebruikt mag worden. Zoals iemand anders schreef: ‘Het heet een ladybin omdat mensen met een penis hem niet gebruiken.’

Het klopt dat alleen mensen met vrouwelijke voortplantingsorganen menstrueren. Maar een andere volger op Instagram kwam met het volgende goede punt: vrouwen zijn niet de enige mensen die ongesteld zijn of maandverband gebruiken. Door het een ‘ladybin’ te noemen worden transgender mensen uitgesloten.

Anderen vinden dat het, los van de vraag of je mensen uitsluit met deze term, onnodig is om een geslacht toe te kennen aan een prullenbak. ‘Het is gewoon een prullenbak voor maandverband’, zei een volger. Weer iemand anders stelde voor niet moeilijk te doen en het gewoon een prullenbak te noemen.

Een aantal lezers stelde een alternatieve naam voor: de hygiënebak. Goed idee? Het blijkt ontzettend moeilijk te zijn om de juiste naam te vinden voor een prullenbak. Als je het fout doet, raken mensen alleen maar in de war. Een volger dacht dat een ‘ladybin’ een soort chemobak was.

Er waren ook mensen die de hele discussie zat zijn. ‘Waarom houdt die criticaster zich niet met échte problemen bezig terwijl ze zit te plassen’, spotte een volger, terwijl iemand anders aangaf klaar te zijn met dat ‘gedram’. We zijn een stad van de wetenschap tenslotte, en we hebben wel belangrijkere dingen te doen terwijl we op de wc zitten!

Fikkie stoken voor de wetenschap

Studenten archeologie bouwen hun eigen haardkuil

Fikkie stoken voor de wetenschap

Bij archeologische opgravingen worden regelmatig haardkuilen uit de middensteentijd gevonden. Wat was het doel van die kuilen? Studenten bouwden er eentje na om dat uit te testen.
Paulien Plat
7 oktober om 13:57 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:17 uur.
oktober 7 at 13:57 PM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:17 PM.

Op een druilige vrijdagochtend staan drie archeologiestudenten bij elkaar op een stuk grasland nabij het Hunebedcentrum in Borger. De druppels tikken zachtjes op hun regenjassen. De drie zijn bewapend met scheppen, bijlen en een heleboel hout. Het plan? Fikkie stoken in naam van de archeologie.

Dit is de Werkgroep Experimentele Archeologie Groningen (WEAG), in januari opgericht door de studievereniging archeologie Bachur. De studenten willen uitzoeken wat de functie was van de haardkuilen uit de middensteentijd – de periode na het aflopen van de laatste ijstijd rond 10.500 v.Chr. – die archeologen regelmatig aantreffen. Werden ze gebruikt om vuursteen in te prepareren, fungeerden ze als een soort van prehistorische barbecue of werd er teer in gemaakt?

Teer

Dat laatste, denkt de werkgroep. In veel van de kuilen zijn namelijk resten van dennenteer gevonden. Teer werd teer destijds gebruikt om visnetten en boten te verstevigen, legt Jochem Dorrestein uit terwijl hij een gat in de grond graaft. Hij is de initiatiefnemer van WEAG. ‘Of als middeltje om op te kauwen tegen tandpijn.’ Het antibacteriële goedje wordt in de Turkse streek Anatolië nog steeds gebruikt tegen oorpijn en om wonden mee in te smeren, weet hij.

Met het experiment willen de studenten uitzoeken hoe je teer maakt en of het überhaupt mogelijk is om teer in een haardkuil te maken. ‘Het begint gewoon met wat aankloten’, zegt Jochem. ‘In de hoop dat het uiteindelijk wel wat wordt, natuurlijk.’

Het is niet de eerste keer dat ze op deze manier onderzoek doen. ‘In de zomer hebben we ook al hutten gebouwd en gerst gedroogd om bier van te brouwen.’

Het begint gewoon met wat aankloten, in de hoop dat het iets wordt

In de kuil die Jochem gegraven heeft moet dennenhout komen. ‘Ik ben hier om te hakken, niet om na te denken!’ roept Sandra Coenen, terwijl ze haar bijl in een stuk dennenhout slaat. De kleine stukjes worden onderin neergelegd. ‘Dit fungeert als een soort van zeef’, legt Jochem uit. ‘Zo kan het teer van de kolen gescheiden worden.’ Daar bovenop komen nog meer stukken hout, rechtopstaand ‘als een bos bloemen’.

Grassprieten en zoden sluiten de kuil af, zodat er een vuurtje op gestookt kan worden. ‘Flink hoog’, roept Jochem, terwijl hij tegen het net aangestoken hout blaast. Sandra knikt instemmend. ‘Scheveningen 2.0’, lacht ze.

Ondanks het natte weer wil het vuur goed branden, al zijn de studenten zelf wel flink doorweekt. ‘Zullen we maar even de regendans doen?’ stelt Jochem voor. De studenten beginnen enthousiast met scheppen op de grond te slaan.

750 graden

Na een tijdje – de regen is niet opgeklaard – meten ze de temperatuur van het vuur met een laserthermometer. ‘Gewoon richten en schieten’, zegt Jochem tegen Sandra. Bijna 750 graden blijkt het vuur te zijn. Maar de hitte moet door de graszoden heen om teer te produceren. Binnen in de kuil moet het tussen de 300 en 400 graden worden. En of dat gelukt is, weten ze pas als ze het vuur doven.

Nu is het een kwestie van wachten en af en toe een houtje op het vuur gooien. De doorweekte jassen en broeken worden bij het vuur gedroogd, de verkleumde handen worden opgewarmd.

Zo, hier is het vuur 270 graden

Een paar uur later is het zover. Jochem steekt zijn schep in de smeulende zoden en wipt een stuk omhoog. ‘Zo, hier is het 270 graden’, roept hij, de laserthermometer op de kuil gericht. Maar dat is nog te koel, en dus is er geen teer in de kuil te bekennen.

Toch heeft de werkgroep vooruitgang geboekt. ‘De vorige keer kwamen we maar tot 100 graden. De volgende keer gaat het misschien wel lukken’, zegt Jochem. Dan gaan ze het vuur nog langer opstoken. Voor nu ruimen ze het experiment op. De houtjes worden netjes opgestapeld, de smeulende kuil met zand bedekt. Op naar huis, daar wacht een warme douche. Volgende keer beter.

Geen verbod, wel maatregelen tegen lachgas

Strengere controle op straatverkoop

Geen verbod, wel maatregelen tegen lachgas

Er komt voorlopig geen lachgasverbod in Groningen, laat het college van burgemeester en wethouders weten. Wel neemt de gemeente maatregelen om het gebruik van de bij studenten populaire partydrug tegen te gaan.
Door Koen Marée
2 oktober om 14:45 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:17 uur.
oktober 2 at 14:45 PM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:17 PM.

Even een ballonnetje lachgas nemen tijdens het stappen? Dat blijft ook in de toekomst gewoon mogelijk. ‘Lachgas betreft een legaal product, waarvan aanbieden niet strafbaar is’, schrijven B&W in reactie op vragen in de gemeenteraad over een algeheel verbod.

Wel wordt de verkoop van lachgas bij evenementen in de openbare ruimte aan banden gelegd. Wie een vergunning aanvraagt voor een evenement op privéterrein moet aangeven welke maatregelen er getroffen worden om het gebruik van de drug te ontmoedigen. Zo verbood de KEI-organisatie de verkoop van lachgas al tijdens de KEI-week in augustus.

Handhaving

Verder gaat de gemeente strenger handhaven op ‘venten’, het op straat verkopen van lachgas. Dit is in de hele binnenstad al verboden. Horecazaken worden gecontroleerd op de naleving van de regels die gelden voor de opslag van het gas.

Mogelijk wordt in de toekomst alsnog een lachgasverbod ingevoerd. De resultaten van een onderzoek dat het ministerie van Volksgezondheid laat uitvoeren naar de gezondheidsrisico’s van de partydrug worden in november verwacht.

Boekenweek: wat leest RUG-huisdichter Sofia Manouki?

Boekenweek! Goed moment om een boek te kopen. Maar welke? Vijf bekende RUG’ers geven hun ultieme leestip. Vandaag: Sofia Manouki, huisdichter van de RUG.
Door Mella Fuchs

Slaughterhouse-five, Kurt Vonnegut

Slaughterhouse-Five (Slachthuis Vijf) is een antioorlogsboek over Billy Pilgrim, een krijgsgevangene die in Dresden in een slachthuis dwangarbeid moet verrichten. Doordat hij daar is, overleeft hij het bombardement op Dresden, dat de historische stad grotendeels verwoest.

‘Kurt Vonnegut maakte dit bombardement zelf mee als krijgsgevangene’, zegt RUG-huisdichter Sofia Manouki. ‘Ik denk dat hij daardoor zo’n enorm begrip heeft van de menselijke aard. Het is geen oorlogsboek dat je geschokt en beduusd achterlaat, op een vreemde manier was het zelfs een verzachtend boek.’

‘Want hoewel de protagonist verschrikkelijke dingen meemaakt, gaat de schrijver daar op humoristische wijze mee om. Hij maakt geen ellenlange beschrijvingen van de verschrikkingen van oorlog, dat hoeft niet. De titel zegt al genoeg over de krankzinnigheid van oorlog. En de oorlog overleven als krijgsgevangene in een slachthuis… een sterkere beeldspraak is er eigenlijk niet.’

Aliens

In het boek komen ook aliens voor, in de vorm van omgekeerde gootsteenontstoppers. Ze hebben een vierde dimensie van tijd en ervaren het heden, het verleden en de toekomst tegelijkertijd. Er is geen oorzaak en gevolg, alles loopt door elkaar.

Zij weten bijvoorbeeld ook al hoe de wereld zal vergaan. Daar hebben zij geen invloed op, het zal gebeuren, het is aan het gebeuren en het is al gebeurd. ‘Zij focussen zich op de goede dingen’, legt Sofia uit. ‘Als ik een karakter uit het boek moest zijn, zou ik een van de aliens zijn.’

Just survive

‘De boodschap van het boek is voor mij: het is oké om half crazed te zijn, maar ga door! Just survive. Er zal altijd trauma zijn, er zullen altijd dingen zijn die je niet begrijpt, je zult altijd fouten maken, maar je moet door. Misschien ben je getraumatiseerd, misschien ben je halfgek, maar je kunt altijd nog een geweldig boek schrijven.’

Bij All Ears kun je anoniem je hart luchten

Heb je iets op je lever en wil je anoniem je verhaal kwijt? Er is nu een plek waar studenten hun hart kunnen luchten: All Ears.
Door Eva van Renssen

Dat er hulp nodig is, is overduidelijk, vindt vicevoorzitter Berend Roorda van de Studentenkoepel voor Levensbeschouwelijke Organisaties (SKLO). ‘We konden de berichten over gestreste en eenzame studenten niet negeren.’

Zelf werd hij opgeschrikt toen een huisgenoot uit zijn eigen studententijd een aantal jaar geleden zelfmoord pleegde. ‘Ik merkte niet dat hij het moeilijk had, terwijl achteraf bleek dat die dingen hem als student ook al bezig hielden. Iedereen laat altijd maar de mooie dingen zien.’

‘Binnen verenigingen kunnen studenten hun verhaal wel bij iemand kwijt’, zegt Roorda. ‘All Ears is er ook voor andere studenten, bijvoorbeeld internationals. Studieadviseurs en de studentpsychologen zijn er voor specifieke problemen, maar vaak hebben zij ook wachtlijsten.’ De ‘luisterende oren’ van All Ears zijn geen psychologen of studieadviseurs, maar zijn wel professionele studentenwerkers, van organisaties die onder het SKLO vallen.

Het maakt niet uit wat studenten willen vertellen, net zoals bij een biecht. Alleen die naam heeft een beetje een bijsmaak gekregen, zegt Roorda. ‘Maar het idee dat je anoniem bent, dat je niet veroordeeld wordt om wat je vertelt, is eigenlijk heel mooi. Ons doel is niet om onze eigen ideeën uit te dragen, maar om te luisteren.’

Soms heftig

Een van die luisterende oren is Hendrik Timmer (32), studentenwerker van IFES (International Fellowship of Evangelical Students). Hij ziet dat veel internationale studenten kampen met de stress die het leven in een andere cultuur met zich meebrengt. ‘Voor zulke dingen is weinig ruimte binnen studies,’ zegt Timmer. ‘Het is ook niet direct studiegerelateerd. Maar kleine dingen waar je niet over kunt praten, kunnen uitgroeien tot een groter issue.’

Het luisteren en het bewaren van geheimen noemt Timmer ‘Soms heftig, maar niet moeilijk’. ‘Ik ben vooral blij dat iemand het niet meer voor zichzelf hoeft te houden.’

‘We kunnen op veel manieren meedenken. Heb je een dierbare verloren? Misschien is de rouw en verliescursus van het GSp iets voor je. Mis je als moslimstudent contact met gelijkgezinden? Ga eens kijken bij ISV Deen. Worstel je met de combinatie tussen je religie en je geaardheid? Dan is Jonge Vlinders misschien een plek waar je heen kunt.’

Pilot

All Ears is echter geen vervanging voor een psycholoog met een behandelplan. De studenten met grotere problemen worden verwezen naar de studentenpsycholoog. Andersom zullen studieadviseurs en het Student Service Center wijzen op All Ears.

Het project is nog een pilot, maar ze krijgen van studieadviseurs en het Student Service Center al positieve reacties,’ zegt Roorda. De pilot duurt tenminste tot na de zomervakantie. ‘Juist de eerste maanden van het studiejaar zijn heftig, vooral voor eerstejaars’, weet Roorda uit zijn ervaring als rechtendocent.

Wanneer is de pilot geslaagd? ‘Dat is lastig te zeggen,’ zegt Roorda. ‘Een handvol studenten helpen is al mooi. Of al is het er maar één… Als dat nou precies iemand is zoals mijn voormalig huisgenoot, dan kun je al niet meer van een mislukking spreken.’

All Ears zit elke woensdag van twee tot vier in Onder de Bogen in het Harmoniegebouw en via de website kun je een afspraak maken voor een ander moment.

Taede Tillema: ‘Files bestrijden is te gemakkelijk’

Jöran Maaswinkel

Vijf vragen over bereikbaarheid

‘Files bestrijden is te gemakkelijk’

De Randstad slechter bereikbaar dan Delfzijl? Dat valt reuze mee, stelt bijzonder hoogleraar transportgeografie Taede Tillema dinsdag in zijn oratie. Je moet immers niet alleen kijken naar de hoeveelheid files. Ook voorzieningen om naartoe te rijden zijn van belang.
Door Christien Boomsma

U werkt in Den Haag! Dat is vast moeilijk bereikbaar?

‘Nou, dat valt dus reuze mee. Ik woon immers ook in Den Haag en hoef maar tien minuten op de fiets. Maar ja, ik moet nu ook een keer per week naar Groningen en dán ben ik wel drie uur bezig.

Het is maar hoe je het bekijkt. Voor de mensen in de stad is Groningen juist heel bereikbaar en er zijn veel voorzieningen op korte afstanden. Maar dat is weer anders voor mensen uit de Ommelanden, zelfs al zijn er geen files.’

Dus die Randstad is helemaal niet zo moeilijk bereikbaar?

‘Wat opvalt is dat je ook in de Randstad nog altijd sneller bent met de auto dan met het openbaar vervoer. Openbaar vervoer concurreert dus alleen op de grote afstanden tussen steden.

Het is belangrijker om te kijken naar het aantal voorzieningen dat mensen binnen hun bereik hebben. In een dorp heb je misschien één supermarkt per anderhalve kilometer, terwijl dat er in de stad wel twaalf zijn. En die is dan misschien heel gezellig, maar ook nog eens duurder. Wat heb je minimaal nodig? En wat vind je belangrijk? Die factoren moet je meewegen. Het is niet voor niets dat mensen allemaal naar de Randstad gaan.’

Gebruiken we het begrip ‘bereikbaarheid’ dan verkeerd?

‘Er is een soort trend waarbij alleen wordt gerekend met reistijdverlies. Investeer je alleen in wegen waar het toch al druk is, dan profiteren alleen de mensen die een auto hebben en er gebruik van maakten.

Mensen die elders wonen of niet autorijden, hebben daar veel minder voordeel van. Dat vergroot de ongelijkheid. Tussen de Randstad en het Noorden bijvoorbeeld, maar ook tussen autobezitters en niet-autobezitters. Het risico bestaat dat je een zelfversterkend systeem in het leven roept. Helemaal omdat extra wegen voor extra vraag zorgen, waardoor je weer meer files krijgt.’

U pleit voor minder focus op asfalt?

‘Tja, het lastige is, files bestrijden is ook heel makkelijk. Het alternatief – waarbij je dat bredere, ruimtelijke begrip van bereikbaarheid gebruikt – levert ook ethische vraagstukken op. Wat zijn de voorzieningen waar iedereen recht op heeft? En voor hoeveel mensen moet je dat in stand houden?’

Gaat u nu op zoek naar een oplossing?

‘In de komende jaren wil ik onderzoeken hoe mensen in de Groningse Ommelanden dit beleven en hoe we met slimme oplossingen de bereikbaarheid van de buitengebieden kunnen vergroten, ook als het openbaar vervoer onder druk staat.

Je kunt denken in openbaar vervoer langs “gestrekte lijnen”: dus een busverbinding met minder haltes, maar wel hoogfrequent. Dan kom je misschien minder diep in de dorpen, maar het systeem kan goedkoper. En dan kun je je afvragen wat de rol van de fiets – met name de elektrische fiets – kan zijn. Of een zelfrijdende bus, zoals die nu getest wordt bij het ziekenhuis in Scheemda. Ik wil gaan uitzoeken of mensen dat zien zitten en waar dat van afhankelijk is.’

PhD’s kennen hun rechten niet

Verlof, vergoedingen, parttime of fulltime werken: promovendi weten nauwelijks waar ze precies recht op hebben. Het Promovendi Netwerk Nederland (PNN) gaat dat veranderen.
Door Thereza Langeler

Sinds vrijdag 22 februari houdt PNN samen met wetenschapsvakbond VAWO voorlichtingsbijeenkomsten, waarin ze PhD’s bijpraten over de arbeidsvoorwaarden. Volgens de promovendiorganisatie leidt het gebrek aan kennis tot ‘misstanden en mentale problemen’.

‘Wat wij zien is dat met name internationals – maar ook Nederlanders – vaak niet goed weten wat normaal is en wat niet’, vertelt voorzitter Anne de Vries van het PNN. ‘En dat kan tot allerlei problemen leiden.’

De Vries hoort bijvoorbeeld wel eens dat promovendi onder druk gezet worden om fulltime te werken, terwijl ze eigenlijk liever een aantal dagen zouden inleveren. ‘Tenzij er gegronde bezwaren tegen zijn, is parttime werken gewoon een recht. Het is heel raar dat promovendi daar soms geen gebruik van kunnen maken.’

Verlenging

In de nieuwste cao voor universiteiten, die sinds juli vorig jaar van kracht is, is de positie van PhD’s sterk verbeterd. Zo is vastgelegd dat je verlenging kunt krijgen voor je onderzoek als je ouderschapsverlof opneemt. Maar dat krijg je alleen als je daar zelf om vraagt. ‘Dat moet je dus wel weten. Voorheen werd die verlenging vaak helemaal niet gegeven. Inmiddels is het goed geregeld in de cao, nu de praktijk nog.’

Datzelfde geldt voor de duur van een promotietraject – die moet volgens de nieuwe cao vier jaar zijn, dus niet korter – en voor het recht op een transitievergoeding. Die moeten universiteiten uitbetalen aan alle medewerkers die na minstens twee jaar uit dienst gaan. Ook aan promovendi, dus. Maar ook daarover is in de praktijk maar weinig bekend.

Bijeenkomst RUG

De eerste voorlichtingsbijeenkomst is inmiddels geweest, aan de universiteit van Wageningen. Later dit jaar bezoekt het PNN andere universiteiten. ‘De bijeenkomst aan de RUG wordt nog gepland’, laat De Vries weten.

Wel is al bekend dat de voorlichting in Groningen een iets ander karakter krijgt dan elders, vanwege de vele beurspromovendi aan de RUG. Die lopen tegen heel specifieke problemen aan, weet De Vries.

‘We horen vaak dat ze wel onderwijs geven, maar daar niet voor betaald worden omdat ze officieel student zijn. En vaak weten mensen gewoon de verschillen niet tussen de rechten en plichten van een medewerkerpromovendus en die van een student.’

‘Liever wedstrijd winnen dan Sporttalent van het Jaar’

Student Lonneke Uneken racet dinsdag direct na college naar MartiniPlaza voor het Sportgala. Ze is genomineerd voor Sporttalent van het Jaar. Niet dat het haar uitmaakt of ze de prijs wint, zegt ze. ‘Een fietswedstrijd winnen is belangrijker.’
Door Mella Fuchs

Fietswedstrijden wint de achttienjarige student International Business vaak; ze zette al negen wedstrijden op haar naam. De mooiste wedstrijd die ze won? Die eindigde op een overvolle Vismarkt in Groningen. Voorafgaand aan het gala is Lonneke niet zenuwachtig, zegt ze: ‘Op deze uitslag heb ik geen invloed.’

Als genomineerde heeft ze haar eigen plek vooraan op de tribune. De zaal stroomt vol met trotse ouders, broertjes, trainers en de andere genomineerden; die voor Sporter- of Sporttalent van het Jaar en de leden van teams die ‘strijden’ om de titel Sportploeg van het Jaar. De uitbundige presentator van het programma wordt geassisteerd door vijf jochies van Kids United, het G-team van FC Groningen.

Na de verkiezing van de Sporter van het Jaar is Lonneke aan de beurt. Ze staat – keurig gekleed in zwart en bordeauxrood en op bescheiden hakken – naast de twee andere genomineerden: judoka Marin Visser en basketballer Rienk Mast. De basketballer sleept de prijs in de wacht, maar daar treurt Lonneke niet om. Ze kennen elkaar bijna allemaal en de gunfactor is hoog. Dat ze genomineerd is vindt ze al een hele eer.

Gebroken sleutelbeen

Lonneke begon met wielrennen als achtjarig meisje. Daarvoor schaatste ze, want de racefiets weigerde ze aanvankelijk aan te raken. Haar vader had zijn sleutelbeen gebroken tijdens de afdaling van de Mont Ventoux.

Uiteindelijk durfde ze het toch en begon ze bij wielervereniging Stormvogels in Veendam. Al snel ging ze wedstrijden fietsen, werd in 2014 Nederlands kampioen en in 2017 begon ze bij de junioren in de nationale selectie. Sindsdien is ze niet meer van het podium af te slaan.

Heeft ze ooit getwijfeld of ze het topsportersleven eigenlijk wel wil? ‘Tja, als het een keer tegenzit, denk je wel: waarom doe ik dit nou? Maar een dag later weet je alweer waar je het voor doet en waarom je het zo leuk vindt.’ Op momenten dat haar benen zo verzuren dat ze eigenlijk niet meer kan, helpt haar winnaarsmentaliteit haar over de finish heen.

Mentaliteit

Die mentaliteit heeft ze bij spelletjes ook, zegt ze, maar minder bij haar studie. ‘Ik wil gewoon mijn vakken halen en het zo goed mogelijk doen, maar ik hoef niet per se achten te halen.’ Bij de RUG heeft ze een speciale topsportstatus en hoeft ze minder vakken per blok doen. Inmiddels haalt ze meer vakken dan menig student.

Drie dagen per week zit ze in de collegebanken en zes dagen per week op haar fiets, onder begeleiding van haar trainster Renate Groenewold, oud-schaatster en -wielrenster, van wie ze ook veel leert over het leven als topsporter. Zou ze weleens een normale student willen zijn die gewoon elke dag naar college gaat en af en toe op stap kan? ‘Nee. Ik vind fietsen veel leuker,’ zegt ze breed lachend.

Liever geen man

In september 2018 tekende Lonneke een contract bij het Noorse UCI-Womensteam Hitec-products, waarmee ze bij nationaal overstapte van de junioren naar de Elite Dames. Of ze opnieuw aan de top zal komen vindt ze lastig in te schatten.

‘Bij de junioren ben je gewend om altijd voor de overwinning te koersen en heb je koersen van 70/80 kilometer, maar nu moet ik koersen rijden van 150 kilometer of meer, en de tegenstanders zijn van een veel hoger niveau, dus ik heb geen idee waar ik sta.’

Lonneke ervaart de wielerwereld niet als mannenwereld. ‘Maar dat komt natuurlijk doordat ik altijd aan de vrouwenkant sta. Voor een buitenstaander kan ik het wel begrijpen. Gelukkig is het vrouwenwielrennen wel heel erg in opkomst.’ Denk je soms niet: was ik maar een man geweest? ‘Nee, dan moet ik nog verder fietsen,’ lacht ze.

Americans Talking About a ‘Superb Owl’; Dutch Baffled

Abandoned as an infant high in the mountains of Colorado, James was taken in and raised by a family of marmots. They trained him in the art of satire, but warned him: ‘With great power comes great responsibility.’ He didn’t understand the truth of their words until his adopted rodent brother, Donald Trump’s hair, turned to the dark side.

James could only sit by and watch, helpless and appalled, as his evil brother meme’d his way to the White House. Forever changed by what he had seen, James fled to The Netherlands and vowed to always use his powers for good.

An epidemic of mild confusion has swept the Netherlands over the course of the past two weeks. Anyone who has an American friend has most likely heard them talk about ‘the superb owl’, and come away feeling a little perplexed.

‘As far as I understand it, the owl’s some sort of real estate mogul,’ said Jan Dutchman, a local. ‘It has all these yards? And Maroon 5 is performing for it? I think it’s something like that turkey thing they do in November.’

So, what’s so great about this owl? We at the UKrant polled our American staff to find

Q: So tell us about this ‘superb owl.’

A: Uh, well I don’t really watch it, but I hear the Rams are playing.

Q: There are Rams too? Rams are quite large, wouldn’t the superb owl get hurt?

A: Like, wouldn’t the people playing get hurt? Yeah, there’s kind of a controversy about concussions at the moment. The league was suppressing studies about it.

Q: I see. Will the owls be there with the Rams and the people?

A: Maybe? Like I said, I don’t really watch, so I don’t know all the teams. Are they like the Ravens? I’d imagine they’d be there, and if they’re not there they’ll definitely be watching.

Q: Ok, so the owls, which are superb, watch the people play with the rams-

A: You mean the Patriots and the Rams.

Q: The patriots? Well, I suppose they might be patriotic. Isn’t that kind of weird though?

A: The Patriots? Not really, the Rams getting there is the real wonder.

Hopefully this will straighten everything out.

In other owl related news, an owl was found in the cockpit of an Indian Boeing 777. Authorities removed it after it was discovered that it had failed its flight exams earlier that year.