T-shirt

Foto Reyer Boxem

T-shirt

Student-columnist Laura Mijnders moest niezen in de buurtsuper en kreeg vervolgens boze blikken van omstanders. Want verkouden is corona. Maar je kunt toch ook gewoon allergisch zijn?
Door Laura Mijnders
12 mei om 9:41 uur.
Laatst gewijzigd op 12 mei 2021
om 19:51 uur.
mei 12 at 9:41 AM.
Last modified on mei 12, 2021
at 19:51 PM.

Het begon op mijn twaalfde. We zaten in een kring, vochtige handen, onze gezichten naar de vloer gericht, onze voorhoofden vol pukkels die ‘hard gaan’ op onze hormonale nervositeit. Ik ken alleen Eline, ze is al een aantal jaren mijn beste vriendin. Ze heeft me zojuist op onze eerste schooldag verteld dat uitgerekend zij van alle kinderen op deze kloteschool over een jaar naar Oosterhout gaat verhuizen.

We moeten ons nu om de beurt voorstellen. Dat loopt behoorlijk stroef, omdat een werknemer van de gemeente uitgerekend vandaag heeft gekozen om het gras te maaien. We moeten onze namen bijna naar elkaar schreeuwen, maar vanwege de penetrante lucht die onze hormonen produceert, besluit de docent om toch een raampje open te zetten. Op het moment dat ik aan de beurt ben, beginnen mijn ogen te tranen en moet ik onophoudelijk niezen.

‘Och wat schattig, ze is nerveus’, fluistert een meisje met veel te veel make-up op. De docente vraagt verschrikt of ik misschien even tot mijzelf wil komen op de gang. Een paar meisjes beginnen te lachen. Ineens stokt mijn adem. Ik graai in mijn tas, reik naar mijn inhalator.

De docente begeleidt me paniekerig naar de gang, waar ik snel mijn pufje inneem. Ik heb wel vaker astma-aanvallen gehad, maar dit is toch echt anders. De docente kijkt me bezorgd aan. ‘Waarschijnlijk een allergie die het triggert’, zegt Eline die ineens achter ons opduikt. ‘Mijn moeder heeft het ook.’

Alsof de pesterijen op de basisschool niet erg genoeg waren

Langzaamaan krijg ik weer lucht. Eline mag bij me blijven op de gang.

Ik schaam me. ‘Is dit echt hoe mijn nieuwe start eruit ziet? Jezus. Alsof de pesterijen op de basisschool niet erg genoeg waren’, mompel ik. ‘Ik haat school.’

‘Ik ook’, zegt Eline.

Tot mijn verrassing vragen de meeste klasgenoten hoe het met me gaat nadat we het lokaal weer zijn binnen gegaan.

Mijn haat jegens school verdwijnt op dat moment onmiddellijk. Mijn allergie daarentegen ging nooit meer weg.

Nu sta ik in het gangpad van onze buurtsuper te niezen. Niemand vraagt hoe het gaat. De anderen in het gangpad nemen afstand, kijken me vol walging aan.

Ik hoor ze denken: DE STRAAT OP MET CORONA ZEKER EGOCENTRISCHE DOOS!

Mijn ogen tranen. Al weet ik niet of dat van de allergie of de teleurstelling is.

Na de boodschappen struin ik internet af en bestel een T-shirt met daarop ‘ER BESTAAT MEER DAN ALLEEN CORONA.’

Zo. Dat zal ze leren, die boerenkoolvreters hier.

Werkvakantie

Foto Reyer Boxem

Werkvakantie

Columnist Gerrit Breeuwsma moest er van zijn vrouw een weekje uit. In een chalet ergens op de Wadden. Dus laptop en boeken mee, want er moest ook gewerkt worden.
Door Gerrit Breeuwsma
11 mei om 9:43 uur.
Laatst gewijzigd op 12 mei 2021
om 9:05 uur.
mei 11 at 9:43 AM.
Last modified on mei 12, 2021
at 9:05 AM.

Elk jaar is het hetzelfde gedonder. Mijn vrouw heeft meivakantie en wil er tussenuit. Meestal wordt dat dan ‘iets op de Wadden’. Nu vind ik de Wadden prachtig, hoor, en wat mij betreft is het geheel terecht dat het beschermd natuurgebied is, maar beschermde natuurgebieden kun je geen grotere dienst bewijzen dan er uit weg te blijven.

Omdat ik met die waterdichte filosofie bij mijn vrouw niet hoef aan te komen, zeg ik dan maar dat ik het te druk heb. Zit beslist een kern van waarheid in – colleges, theses, deadlines, ze trekken hard aan me – en vaak kom ik er mee weg. Nou ja, ik blijf er mee thuis.

Dit jaar lukte dat echter niet. Met een voorjaar dat maar niet op gang wilde komen, had mijn vrouw al vroeg in april iets geboekt, want straks zou alles vol zitten, voorspelde ze, en ik moest er nodig eens uit.

We hadden geluk, meende ze, want er was nog maar een chalet vrij en laat zij dat nu voor een volle week geboekt hebben. Echt mazzel.

Chalet, dat klinkt naar stoere balken, knoestig hout en landelijkheid, maar is in de praktijk een opgepimpte caravan in een burgertruttenpark. Altijd hebben ze hetzelfde, praktische meubilair, te weinig bestek en te kleine wijnglazen. Aan de muur hangen foto’s van een vuurtoren en een zeehond, zodat je onwillekeurig aan Lenie ’t Hart moet denken. Daar gaat je humeur.

Druk, druk, druk, probeerde ik te redden wat er te redden viel, maar daar had ze geen boodschap aan: ‘Je zit maar wat op je kamer naar je laptop te staren en de helft van de tijd speel je wat op je gitaar.’ De helft van de tijd is zwaar overdreven, maar soms zit ik vast en dan laat ik de geest even waaien.

Dat klinkt naar knoestig hout en landelijkheid, maar is een opgepimpte caravan in een burgertruttenpark

Het is misschien wel een van de grootste minpunten van dat thuiswerken in tijden van corona. De hele familie ziet wat je zoal uitspookt en het nadeel van mijn soort werk is dat het er aan de buitenkant soms uitziet als nietsdoen.

‘Bovendien kun je ook in de vakantie wel wat werken’, meende ze: ‘Er is wifi en er wordt een regenachtige week voorspeld, zodat je genoeg tijd overhoudt om wat te doen.’

Dus de laptop ingepakt, een doos vol boeken en artikelen, voor wat ik preventief bestempelde als een ‘werkvakantie’. Zodat ze wist waar ze met mij aan toe was.

We installeerden ons in het chalet en ik opende mijn laptop. De wifi werd ter plaatse vast nog handmatig opgewekt, want die was zo traag dat zelfs de buien op Buienradar al lang voorbij waren voor je beeld kreeg, maar goed, er was iets van digitaal contact mogelijk.

Op woensdagochtend kreeg ik mijn mail aan de praat en wilde ik mij over een paar toegezonden teksten buigen, toen mijn vrouw met de mededeling kwam dat we beter eerst konden gaan fietsen (mijn vakanties zijn in de loop der tijd steeds meer op een slechte aflevering van een serie van Omroep Max gaan lijken), want vanmiddag zou het een en al buien zijn.

Een paar uur later zaten we aan de wadkant over het water te staren. Ik was goed beschouwd best wel tevreden met de hele situatie. Dat moet ze gevoeld hebben, want ze zei: ‘Ik moet je nog wat bekennen. Ik heb tegen je gelogen. Die buien zijn alleen in het zuidoosten van Nederland’.

Geografisch viel ons stukje aarde onder het noordwesten en dat verklaarde waarom het weer zich zo goed hield.

Ik moet ook wat bekennen: er is de afgelopen week niet zoveel terechtgekomen van mijn werk.

Technische storing op site UKrant

Door een technische storing is een deel van de site slecht leesbaar, waarvoor excuses. Er wordt gewerkt aan een oplossing.
8 mei om 12:14 uur.
Laatst gewijzigd op 8 mei 2021
om 16:05 uur.
mei 8 at 12:14 PM.
Last modified on mei 8, 2021
at 16:05 PM.

Begreipeluk

Foto Reyer Boxem

Begreipeluk

‘Groter als’ is geen slecht Nederlands en de universiteit van Hull rekent studenten niet meer af op taalgebruik. Bauke van der Kooij waarschuwt: Wacht maar tot deze column de norm word, een leidensweg.
Door Bauke van der Kooij
6 mei om 8:23 uur.
Laatst gewijzigd op 6 mei 2021
om 8:24 uur.
mei 6 at 8:23 AM.
Last modified on mei 6, 2021
at 8:24 AM.

 

Voor ut eerst sinds 1997 veranderd de Nederlandse taal – teminste, de ANS (Algemene Nederlandse Spraakkunst) voert een paar weizingen door in wat algemeen gebruikd wordt in de Nederlandse taal. Zo komt der meer ruimtte voor dingen die niet per se correkt zijn, maar wel zo veel worden gebruikd dat het algemeen geaccepteert is.

Nu houdt ik, net als vele anderen, erg van taal, en zeker correkt gebruikte taal, en dergeleike verranderingen doen dan ook pijn in mijn hard. Taal is namelijk een heel belangreike middel om je goed te kunnen uitdruken. Wie de taal nie machtig is, zal zijn of haar gedachtes, kennis of ideën niet goed kunnen overbrengen. En juist dat is cruciaal in de academische wereld, want als de taal zo achterruit gaat, hangt de toekomst aan een zeiden draadje.

Zo heeft de universiteit van Hull verassend genoeg resent beslooten om studenten niet meer af te rekenen op verkeerdt taalgebruik en taalfauten – een kwalijke zaak. Dat taal veranderd is prima, maar geef mensen die moeite hebben met de taal voral de mogeleikhijd om op te klimmen in plaats van de drempel te verlaagen voor iedereen.

Gelukig is deze trent de Noordzee nog niet overgewaait, want behalve dat juist taalgebruik belangreik is, zijn taalfouten ook heel erg storent.

‘Hun lopen’ mag gelukig nog net niet, maar wie weet is dat ook een questie van tijd

Dingen waar mijn nekhaar van gaat overeindstaan, worden nu dus geaccepteert (of gedoogt). Zo kan je tegewoordig ‘groter als’ zeggen in plaats van ‘groter dan’. Ook een dubbele ontkenning mag tegenwoordig – naturlijk maak ik nooit geen nooit geen fouten, dus dat is een makelijke.

Daarnaast mag je bijwoorden nu vervoegen – denk aan ‘een hele goede dag’. Een hele slechte zaak, als je het mij vraagt. Tot slot, mischien wel de meest erge: ook hen en hun kan je vrij gebruiken. ‘Hun lopen’ mag gelukig nog net niet, maar wie weet is dat ook een questie van tijd.

Ik zal niet zeggen dat ik genot haal uit het korizjeren van anderen, maar nu ik mensen niet meer verbeteren kan, zal dat zeker lijden tot opgekropte frustratie en wacht voor zowel mij als vele anderen een lange leidensweg.

Aan hun die zich niet ergeren en zeggen dat we het probleem niet groter moeten maken als het is: wacht maar tot deze column de norm word, dan zien we wel of je het nog steeds niet zo erg vindt.

Sleur

Foto Reyer Boxem

Sleur

De coronadagen rijgen zich aaneen tot weken en die tot maanden. Eentonigheid troef. Waar moet je het in een column nog over hebben, vraag Casper Albers zich vertwijfeld af.
Door Casper Albers
4 mei om 11:21 uur.
Laatst gewijzigd op 4 mei 2021
om 13:51 uur.
mei 4 at 11:21 AM.
Last modified on mei 4, 2021
at 13:51 PM.

Er komt maar geen eind aan die pandemie. Dankzij onder meer te vroege versoepelingen, te zonnige Koningsdagen en Ajax is het einde nog verder weg. Elke keer als er versoepelingen komen, zijn ze voor andere zaken dan het onderwijs.

Straks kunnen we allemaal naar de Ikea, het terras, de voetbalwedstrijd en de Efteling, maar mogen kinderen in het voortgezet onderwijs nog steeds maar een of twee dagen per week naar school. De minister heeft ons al voorbereid: dikke kans dat er na de zomer ook nog maatregelen nodig zijn, en het hoger onderwijs wordt dan de groep die als eerste de klappen krijgt.

Deze generatie jongeren is al zo gewend aan klappen krijgen, dat eentje meer of minder ook niet uitmaakt, lijkt de visie van het duo Slob-Van Engelshoven te zijn. Ook die andere beloofde verlichting – een nieuwe regering – wordt steeds maar weer uitgesteld.

Ik geef ondertussen een vak voor de tweede keer volledig online. Vorig jaar moest het halsoverkop omgegooid, nu doen we gewoon wat we al maanden doen. En op zich gaat dat online lesgeven ook wel goed. Zeker met mijn kleine vak, zeven studenten, lukt het wel om een-op-eenaandacht te combineren met klassikale uitleg.

Het netwerken gaat #&%, maar ik had gelukkig al een goed netwerk opgebouwd

Online onderzoek doen: geen probleem, dat deed ik voor 2020 online vanuit het Heymansgebouw en nu online vanaf een betere computer. Online vergaderen: ook dat went en gaat bij vlagen efficiënter dan fysiek vergaderen. Online congressen: het netwerken gaat #&%, maar ik had gelukkig al een goed netwerk opgebouwd; dit is met name een probleem voor junioronderzoekers.

En voor de rest scheelt dat online gecongres wel de nodige reistijd en CO2. Dat online werken is dus eigenlijk prima te doen. Maar tegelijkertijd ook niet.

Wat na een jaar nog steeds niet went: de verschraling van het werk. Mijn week bestaat uit eat, sleep, work, repeat. Er gebeurt te weinig speciaals, te weinig waarvan je denkt ‘He, dat is leuk voor in een column’. Geen gesprekken meer bij de koffieautomaat. Geen opvallende zaken meer in de collegezaal. Geen toevallige observaties meer in de wandelgangen.

De sleur komt er in en over sleur valt weinig te vertellen. Over hoe saai alles nu is, is ook al wel genoeg geschreven. Daarom deze maand geen column van mij, maar slechts de mededeling dat alles hier zo eentonig is dat er weinig te vertellen valt.

In de sloot achter ons huis zwemt een meerkoetkoppel met vier überschattige meerkoetkuikens. Voor hen is elke ook elke dag hetzelfde. Eat, swim, kwaak, repeat. Zij schijnen er minder mee te zitten dan ik.

Bloemen en krans voor slachtoffers WOII voor stil Academiegebouw

Rector Cisca Wijmenga en cvb-voorzitter Jouke de Vries leggen de krans. Foto Anouk Brekhof

Krans voor slachtoffers WOII voor stil Academiegebouw

Het college van bestuur van de RUG heeft dinsdag een bloemenkrans gelegd op de trappen van het Academiegebouw, ter nagedachtenis aan studenten en medewerkers die tijdens de Tweede Wereldoorlog om het leven zijn gekomen.
4 mei om 11:19 uur.
Laatst gewijzigd op 4 mei 2021
om 11:25 uur.
mei 4 at 11:19 AM.
Last modified on mei 4, 2021
at 11:25 AM.


Door Rob Siebelink

4 mei om 11:19 uur.
Laatst gewijzigd op 4 mei 2021
om 11:25 uur.

By Rob Siebelink

mei 4 at 11:19 AM.
Last modified on mei 4, 2021
at 11:25 AM.

Rob Siebelink

Hoofdredacteur
Volledig bio
Editor-in-chief
Full bio

Net als vorig jaar gebeurde de kranslegging in kleine kring, vanwege de coronamaatregelen. Toen werden bloemen gelegd in het Academiegebouw, nu had het college van bestuur ervoor gekozen om dat buiten te doen, op de trappen van het gebouw. De krans met rode, witte en blauwe bloemen werd geplaatst bij de ingang. 

In de oorlog en tijdens de Duitse bezetting kwamen zo’n honderd medewerkers, studenten en alumni om het leven. Hun namen staan op drie plaquettes in het trappenhuis van het Academiegebouw. De eerste twee zwartgranieten gedenktekens, door Willem Johannes Valk gemaakt, werden in 1948 geplaatst.

Niet compleet

In 1953 en 1965 werd nog een aantal namen toegevoegd. De derde plaquette kwam er op 4 mei 2007 bij; twee jaar eerder bleek uit onderzoek van RUG-historicus Klaas van Berkel dat de eerdere namenlijst toch niet compleet was.

De Joodse oorlogsslachtoffers die op de plaquettes staan vermeld, zijn ook opgenomen in het Digitaal Monument Joodse Gemeenschap in Nederland. Daar is meer informatie te vinden, zoals een korte biografie, familierelaties en adresgegevens.

In het Academiegebouw is ook Anda Kerkhoven vereeuwigd, in glas-in-lood. Zij maakte deel uit van een noordelijke verzetsgroep en is de enige Nederlandse student die tijdens de Tweede Wereldoorlog is geëxecuteerd, op 19 maart 1945. Dat was nog geen maand voordat de stad Groningen door het Canadese leger werd bevrijd.

Enquête (#2): Went de coronacrisis, of blijft het ellendig?

UKrant houdt vervolg op enquête van vorig jaar

Went de coronacrisis, of blijft het ellendig?

We werken al langer dan een jaar thuis; de meeste colleges zijn nog steeds online. Begint het te wennen? Of blijft het een gedoe? Vorig jaar hielden UKrant en andere universiteitsbladen een enquête over de coronacrisis. Hoe staat academisch Nederland er nu voor?
3 mei om 11:41 uur.
Laatst gewijzigd op 3 mei 2021
om 12:58 uur.
mei 3 at 11:41 AM.
Last modified on mei 3, 2021
at 12:58 PM.


Door Rob Siebelink

3 mei om 11:41 uur.
Laatst gewijzigd op 3 mei 2021
om 12:58 uur.

By Rob Siebelink

mei 3 at 11:41 AM.
Last modified on mei 3, 2021
at 12:58 PM.

Rob Siebelink

Hoofdredacteur
Volledig bio
Editor-in-chief
Full bio

Deze enquête is een vervolg op ons grote onderzoek van juni 2020, opgezet door de gezamenlijke universiteits- en hogeschoolbladen en het onderzoeksbureau Newcom. De vragen gaan opnieuw over je welbevinden, de ups en downs van thuis werken en studeren en de mate waarin je tevreden bent over de universiteit.

Belangrijke toevoeging aan dit vervolgonderzoek is de blik vooruit: in wat voor situatie verwacht je over een jaar te zitten? Werk of studeer je vaker thuis? En is digitaal of hybride onderwijs een blijvertje? Later deze maand publiceren we de resultaten: van de RUG zelf en die van de andere universiteiten en hogescholen.

Inhakken

Uit het onderzoek van vorig jaar bleek dat de crisis er bij student en medewerker behoorlijk inhakte. Bijna vier van de tien RUG-studenten die de vragenlijst invulden, zeiden toen veel tot zeer veel overlast te ervaren door de crisis, met fysieke en psychische klachten tot gevolg. Medewerkers klaagden veel over de toegenomen werkdruk, die als gevolg van de overstap naar digitaal onderwijs nog hoger was geworden.

Studenten ervaarden vooral dat ze zich nog maar moeilijk konden concentreren op de studie, omdat ze vooral thuis of in hun studentenkamer zaten. Zij hadden waardering voor de snelle omschakeling van de universiteit naar digitaal onderwijs, maar gaven studeren vanuit huis niettemin een dikke onvoldoende: een 4,8.

Wil je meedoen aan de vervolgenquête? Dan kun je hier de vragenlijst invullen.

Eindelijk, het mag weer: Dizkartes opent terras in de Poelestraat

Dizkartes opent terras in de Poelestraat

Woensdagmiddag mochten de terrassen voor het eerst in maanden weer open. Studentenvereniging Dizkartes maakte daar ook gebruik van en opende een terrasje in de Poelestraat.
Foto’s en tekst door Anouk Brekhof
29 april om 13:52 uur.
Laatst gewijzigd op 29 april 2021
om 14:04 uur.
april 29 at 13:52 PM.
Last modified on april 29, 2021
at 14:04 PM.

In de stralende zon is de heropening van de terrassen een welkome versoepeling van de coronamaatregelen voor studenten. ‘Nu de terrassen open zijn, kunnen leden elkaar eindelijk weer ontmoeten’, zegt bestuurslid Maureen van Blerk van Dizkartes. ‘Voor corona was dit natuurlijk gewoon normaal, maar nu wordt het extra gewaardeerd.’

Leden van Dizakartes zijn volgens haar erg blij met de opening en veel van hen zijn woensdagmiddag dan ook langs gekomen. Natuurlijk moet alles nog wel binnen de richtlijnen van de geldende coronamaatregelen. De tafels staan anderhalve meter uit elkaar en leden moeten van tevoren reserveren. ‘Zeker voor de eerstejaars is dit heel erg leuk’, zegt Van Blerk. ‘Zo kunnen zij ook andere leden van de vereniging ontmoeten.’

Studenten Anton, Bram en Sweder zitten ook op het terras. Ze zijn een potje aan het kaarten, drinken wat biertjes en praten even bij. Na zo lang niets te hebben kunnen doen, zijn ze alle drie blij weer het terras op te mogen. ‘Veel beter dan huisfeesten… kan ik dat wel zeggen?’ zegt Sweder grappend.

Meneer Muis

Foto Reyer Boxem

Meneer Muis

De huismuis van student-columnist Laura Mijnders hielp haar door tentamens worstelen en zag haar in slaap sukkelen. En nu is-ie dood, het arme beestje.
Door Laura Mijnders
27 april om 21:59 uur.
Laatst gewijzigd op 27 april 2021
om 22:05 uur.
april 27 at 21:59 PM.
Last modified on april 27, 2021
at 22:05 PM.

En ineens lag hij dood in zijn kooi. Geen waarschuwing, niets dat op ziekte wees. Alleen een vreemde klap rond een uur of acht die avond waar we geen acht op hadden geslagen. Meneer Muis kon immers wel vaker theatraal zijn.

En daar lag hij, dood in de kooi. Chocopinda verslindende muis met de grootste muizenbalzak die ik ooit gezien heb. Meneer Muis, eigenlijk een rat, kwam nog voor mijn vriend bij me inwonen. Hoewel sommige studentenhuizen samenleven met muizen en ratten zonder er voor te kiezen, was dit een weloverwogen keuze.

Medio december 2020 werd meneer Muis een Groninger. Het beestje had tot die tijd bij de moeder van mijn vriend in Drenthe gelogeerd. Hij had niet veel op met hond en de kat die er ook woonden en kwam om die reden amper zijn kooi uit.

Meneer Muis kreeg een plekje op de kist naast de tafel in de woonkamer. Vanaf daar zag hij me diverse tentamens en colleges doorworstelen. En zag me in slaap sukkelen op de bank. Zo nu en dan keek ik hem diep in zijn zwarte kraaloogjes en dan was het alsof hij me volledig begreep.

Ik denk weleens dat studenten allemaal een huisdier zouden moeten hebben

Ik denk weleens dat studenten allemaal een huisdier zouden moeten hebben. Je leven delen met een wezentje dat zijn kop houdt, terwijl hij je tegelijkertijd ook nog aanmoedigt, daarmee verzet je bergen.

Het is vreemd om meneer Muis nu zo te zien. Ik heb nog nooit dode mensen gevonden, wel vele dode dieren en vraag me af of we tegen het einde niet allemaal op elkaar lijken. Koud, de mond een beetje open, de ziel uit de ogen weggelekt.

Vroeger vertelde mijn moeder altijd dat er een hemel was, ook voor dieren. Ik stelde me dan voor dat ik daar in een huisje in het bos zou wonen samen met alle dieren die weer zouden leven en oma, die overleed voordat ik de kans had haar te leren kennen.

Studeren zal anders zijn zonder meneer Muis. Vooral alle onderbrekingen die werden getriggerd door het getik afkomstig van het waterflesje waar hij altijd aan lebberde.

Meneer Muis wordt achter de bosjes van mijn tuin begraven. Maar ik heb besloten dat hij vanaf nu gewoon in de hemel is, die kleine chocopinda vretende muis.

Cohort

Foto Reyer Boxem

Cohort

Columnist Gerrit Breeuwsma is de zestig gepasseerd (dat was een goed bewaard geheim) en mocht zijn coronaprik halen. Dus stond hij samen met zijn leeftijdgenoten in de rij. ‘Wat een kleurloos zooitje waren wij zo bij elkaar: de kleren, de kapsels, de zouteloze gesprekken.’
Door Gerrit Breeuwsma
27 april om 10:52 uur.
Laatst gewijzigd op 27 april 2021
om 10:58 uur.
april 27 at 10:52 AM.
Last modified on april 27, 2021
at 10:58 AM.

That’s one small step for mankind, maar voor mij is het wel een dingetje: ik ben gevaccineerd. ‘Goh, vaccinerend Breeuwsma’, hoor ik u zeggen, ‘kun je er iets meer over vertellen?’ Jazeker wel.

Ik wist natuurlijk dat die dag eens zou gaan komen (Koningsdag, en niet op 30 april, ik zal er niet meer aan wennen), maar had er geen rekening mee gehouden dat ik zo snel al aan de beurt zou zijn.

Het begon ermee dat ik plotseling van mensen in mijn omgeving (een kennis, een zwager, mijn broer nota bene) hoorde dat ze een oproep hadden gekregen (lucky bastards, dacht ik). Pas toen mijn vrouw thuis kwam melden dat al haar zestigpluscollega’s binnenkort gevaccineerd worden, begon het me te dagen. Ik ben aan de beurt.

Zestig plus. Als iets me het afgelopen jaar duidelijk is geworden, dan wel dat die groep bestaat. En erger nog, dat ik daar bij hoor. De toon waarmee er over hen wordt gesproken, stelt me niet altijd gerust. Nog niet helemaal afgeschreven, maar zonder perspectief; meer gedoogd dan gewaardeerd. Daar komt het op neer.

Ik begreep dan ook best dat deze groep het verguisde vaccin van AstraZeneca mocht opmaken. Daar had ik ook geen moeite mee. Ik ben sowieso wel van het opmaken. Restjes en kliekjes? Gooi maar in de pan. Over de datum? Door de grootgrutter bedachte flauwekul.

Voordat er bij ons iets in de groene kliko gaat, heb ik het laatste beetje voedzaamheid er uit gepeurd. Ik durf nu ook wel te bekennen dat ik het hele jaar met een mondkapje ben doorgekomen (ik ben wel elke vrijdagavond braaf in bad geweest hoor).

Zuinig? Nee, duurzaam. Het is een schandaal dat ik nog niet gesubsidieerd word.

Maar ik dwaal af.

Ik mocht het verguisde vaccin van AstraZeneca opmaken. Ik ben sowieso wel van het opmaken

Na een paar dagen vond ik dan ook mijn oproep bij de post. Ik werd om 11.22 uur in de sportzaal van H. verwacht voor een prik, met oproepkaart en identiteitsbewijs. Het leken wel verkiezingen. Alleen de ingevulde gezondheidsverklaring herinnerde me er aan dat het hier om een medische kwestie ging.

Het was prachtig weer en ik besloot de zeven kilometer tussen huis en dorp per fiets af te leggen. Er stond een stevig windje, maar daar draait deze zestigplusser zijn hand niet voor om. Veel te vroeg was ik dan ook ter stede en trof daar tot mijn schrik een lange rij wachtenden voor de sportzaal. Nadat ik mijn fiets had geparkeerd, hoorde ik dat de wachtenden van 11.10 uur zich mochten opmaken voor hun prik.

Ik had dus alle tijd om eens rustig om me heen te kijken en realiseerde me plotseling dat ik tussen een exclusieve groep van leeftijdgenoten stond. Het wat abstracte begrip ‘cohort’ werd ineens concreet.

Ik wil u wel eerlijk vertellen: daar werd ik niet vrolijk van. Wat een kleurloos zooitje waren wij zo bij elkaar: de kleren, de kapsels, de zouteloze gesprekken, de hele uitstraling. Je kunt je niet voorstellen dat als er een mooie meid aan ons voorbij zou fietsen, dat zo’n meisje ook maar een seconde zou denken: misschien dat mijn toekomstige bruidegom daar tussen staat.

Ergens is het dan gedaan met je leven.

De prik stelde niets voor. Ik moest vervolgens nog een kwartier wachten voor ik weg mocht. Ik ben na tien minuten al vertrokken (altijd je opstandigheid demonstreren).

Thuis zei mijn vrouw: ‘Goh, nu ben jij als eerste van ons gevaccineerd. Ik ben best wel een beetje jaloers op je’.

Tja, jaloers, dacht ik, maar jij hebt onze rij niet gezien.

Over twaalf weken moet ik voor de tweede prik. Ik zie er nu al tegenop.

 

Zes wetenschappers van de RUG koninklijk onderscheiden

Zes wetenschappers van de RUG koninklijk onderscheiden

Zes wetenschappers van de RUG zijn maandag koninklijk onderscheiden. Het gaat om Erik Dietzenbacher (FEB), Jan Berend Wezeman (rechten), Margrite Kalverboer (GMW), Amina Helmi (FSE), Bert Poolman (FSE) en Maarten Loonen (letteren).
26 april om 12:02 uur.
Laatst gewijzigd op 3 mei 2021
om 8:16 uur.
april 26 at 12:02 PM.
Last modified on mei 3, 2021
at 8:16 AM.


Door Rob Siebelink

26 april om 12:02 uur.
Laatst gewijzigd op 3 mei 2021
om 8:16 uur.

By Rob Siebelink

april 26 at 12:02 PM.
Last modified on mei 3, 2021
at 8:16 AM.

Rob Siebelink

Hoofdredacteur
Volledig bio
Editor-in-chief
Full bio

De Groningse burgemeester Koen Schuiling heeft ze maandag gebeld en het nieuws meegedeeld. Een feestelijke uitreiking zit er vanwege de coronacrisis nu niet in, die volgt later.

Erik Dietzenbacher, Jan Berend Wezeman, Margrite Kalverboer en Maarten Loonen zijn benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau. Amina Helmi en Bert Poolman kregen van de burgemeester te horen dat zij zijn benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Erik Dietzenbacher is hoogleraar interindustry economics aan de Faculteit Economie en Bedrijfskunde (FEB) en wetenschapper van grote, internationale allure, aldus de RUG in haar voordracht. Hij doet met name onderzoek naar hoe wijzigingen in de economie economische uitkomsten beïnvloeden, bijvoorbeeld wat er gebeurt met de werkgelegenheid als in een bepaalde sector wordt geïnvesteerd.

Amina Helmi is hoogleraar dynamica, structuur en evolutie van de Melkweg bij het Kapteyn Instituut voor Sterrenkunde van de Faculty of Science and Engineering (FSE) en een van de meest succesvolle jonge astronomen van de wereld. Haar liefde voor de sterren leidde ertoe dat ze wereldwijd bekend is komen te staan als grondlegger en pionier van de galactic archaelogy, de studie van de oorsprong en evolutie van onze eigen Melkweg en de andere melkwegstelsels in het heelal.

Margrite Kalverboer is onbezoldigd bijzonder hoogleraar kind, (ortho)pedagogiek & kinderrechten en vreemdelingenrecht bij de Faculteit Gedrags- en Maatschappijwetenschappen (GMW). In 2016 werd zij voor zes jaar benoemd tot Kinderombudsman van Nederland. Op zeer gedreven wijze en met een enorme inzet, visie en betrokkenheid geeft zij als voorvechter en belangenbehartiger van kinderen invulling aan haar werk, aldus de RUG.

Maarten Loonen is universitair hoofddocent arctische ecologie bij de Faculteit der Letteren aan de RUG en manager van het Nederlands Poolstation op Spitsbergen. Al meer dan veertig jaar doet hij als polair ecoloog onderzoek van hoog niveau naar de ecologie en het gedrag van arctisch broedende brandganzen en heeft daarmee volgens de universiteit nationaal en internationaal hoog aanzien verworven.

Bert Poolman is hoogleraar biochemie en programmadirecteur van het Groningen Centre for Synthetic Biology bij de Faculty of Science and Engineering. Als een van de meest prominente wetenschappers van deze faculteit manifesteert hij zich ‘als een uitmuntende en gepassioneerde onderzoeker op het gebied van zogenaamde membraaneiwitten’, aldus de RUG.

Jan Berend Wezeman is hoogleraar handelsrecht en ondernemingsrecht en voormalig decaan van de Faculteit Rechtsgeleerdheid. Naast zijn staat van dienst als toonaangevende wetenschapper op het gebied van ondernemingsrecht werd hij drie keer benoemd tot decaan. ‘Een uitzonderlijke prestatie’, schrijft de RUG.

Word jij ons nieuwe student-bestuurslid?

Draag je de RUG een warm hart toe, maar vind je het ook belangrijk dat er een kritisch en onafhankelijk journalistiek medium is op de universiteit? Solliciteer dan als student-lid van het stichtingsbestuur van UKrant.
26 april om 10:51 uur.
Laatst gewijzigd op 26 april 2021
om 10:51 uur.
april 26 at 10:51 AM.
Last modified on april 26, 2021
at 10:51 AM.

Als student-lid denk je en beslis je mee over de organisatie van UKrant en behartig je de belangen van de redactie.

Het bestuur bestaat uit een voorzitter, een penningmeester, een secretaris en drie algemene leden, onder wie twee studenten. Het bestuur vergadert zo’n vier keer per jaar.

Dit is een unieke kans om mee te denken over het functioneren van een universitair journalistiek platform met een achterban van ruim 42.000 medewerkers en studenten. En: het staat goed op je CV.

De kandidaat:
– weet wat er leeft onder studenten
– is betrokken en niet bang zijn/haar zegje te doen
– kijkt met een frisse blik
– heeft affiniteit met de journalistiek

Goed om te weten: Je hoeft niet over (veel) bestuurlijke ervaring te beschikken.

Interesse?
Als je interesse hebt, stuur dan een motivatiebrief met CV naar Berend Roorda, secretaris van het stichtingsbestuur.

Ook kan je met hem contact opnemen als je meer informatie wilt (telefoon: 050-3637040).

 

RUG-docent doelwit van extreemrechts

Melding bij politie na laster en intimidatie

RUG-docent doelwit van extreemrechts

RUG-docent Léonie de Jonge heeft melding bij de politie gedaan omdat zij doelwit is geworden van een lastercampagne en intimidatie. Deze week werd zij met naam en toenaam genoemd op de omstreden site Vizier Op Links.
23 april om 17:00 uur.
Laatst gewijzigd op 26 april 2021
om 13:01 uur.
april 23 at 17:00 PM.
Last modified on april 26, 2021
at 13:01 PM.


Door Rob Siebelink

23 april om 17:00 uur.
Laatst gewijzigd op 26 april 2021
om 13:01 uur.

By Rob Siebelink

april 23 at 17:00 PM.
Last modified on april 26, 2021
at 13:01 PM.

Rob Siebelink

Hoofdredacteur
Volledig bio
Editor-in-chief
Full bio

De Jonge doet onderzoek naar populisme, radicaal-rechts en extreemrechtse politiek. Onlangs werd haar boek The Success and Failure of Right-Wing Populist Parties in the Benelux Countries gepubliceerd. Ze verscheen de afgelopen tijd meer dan eens in de media, onder meer naar aanleiding van de 29 zetels die PVV, Forum voor Democratie en JA21 samen behaalden bij de Kamerverkiezingen in maart. 

Dat is de aanleiding geweest dat het extreemrechtse Vizier Op Links haar nu tot mikpunt maakt op zijn site. Vizier Op Links zegt zijn pijlen te richten op linkse activisten ‘die niet alleen piercings of kortpittige kapsels, maar ook perskaarten, witte jassen, toga’s of stropdassen dragen’. 

De lastercampagne begon dinsdag, meldt De Jonge vrijdag zelf op Twitter. ‘Ik werd het doelwit van een extreemrechtse lastercampagne, die resulteerde in intimidatie, belediging en pesterijen. Maak je geen zorgen, het gaat goed, maar het is een goede herinnering waarom ik dit onderzoek doe.’

‘Ontmaskeren’

Op de site van het anonieme Vizier Op Links worden al maanden achtereen tientallen onderzoekers, politici en academici gehekeld. Het platform zegt vermeende linkse politici, rechters en wetenschappers te willen ‘ontmaskeren’ door hun namen en adressen online te zetten.

Bij de woningen van onder andere historica Nadia Bouras en GroenLinks-politicus Huub Bellemaker werden stickers van Vizier Op Links geplakt. Daarop staat: ‘Deze locatie wordt geobserveerd door volgers van Vizier Op Links. Ga naar vizieroplinks.org om tips door te geven en zicht te krijgen op linkse activisten.’

In een tv-programma had De Jonge onlangs verklaard dat de winst van rechts-extreme partijen onder meer komt door ‘de buitenproportionele aandacht’ door de media. Op de site van Vizier op Links wordt gesteld dat De Jonge ‘desinformatie verspreidt in een uitzending over desinformatie’. 

‘Grove inbreuk’

De RUG wil niet zeggen wat er is precies is gebeurd en waar de lastercampagne en intimidatie uit bestaan, of dat er bij de woning van De Jonge stickers zijn geplakt. Het college van bestuur laat wel weten: ‘Deze week is een van onze medewerkers van RUG getroffen door een lastercampagne. Het cvb verwerpt deze grove inbreuk op de academische vrijheid.’

De Young Academy Groningen (YAG), waarvan De Jonge lid is, reageert ook: ‘Wij zijn geschokt door de lastercampagne. Wij veroordelen intimidatie en pesterijen van onderzoekers ten strengste en staan vastberaden aan de zijde van iedereen die daarvan het doelwit is.’

Decaan Anthonya Visser van letteren, de faculteit waar De Jonge werkt, meldt op Twitter: ‘Er is helaas reden dit statement steeds weer opnieuw onder de aandacht te brengen. Meer wetenschappers hebben met intimidatie te maken gekoppeld aan #VizieropLinks. Ik ben trots op onze wetenschappers en sta ik voor dé en hun #academischevrijheid!’

Britse uni: Foutloos schrijven discrimineert etnische minderheden

Britse uni: Eis om foutloos te schrijven is discriminerend

In ‘Intussen elders’ verzamelen we nieuws van andere universiteiten. Deze week: Britse universiteit stelt dat de eis om foutloos te schrijven discriminerend is.
Samengesteld door Rob Siebelink
23 april om 10:01 uur.
Laatst gewijzigd op 23 april 2021
om 12:08 uur.
april 23 at 10:01 AM.
Last modified on april 23, 2021
at 12:08 PM.

Behaarde oudere mannen met Albert Heijn-tasjes

Volgens de UniversiteitsPartij (UP) van de Vrije Universiteit Amsterdam voelen studenten zich onveilig op de campus. Ze wil daarom meer zichtbare veiligheidsmaatregelen, maar met behoud van het open karakter van de VU, meldt de universiteitskrant Ad Valvas.

‘Iedereen kan zo komen binnenwandelen op de VU, zonder pasje of wat dan ook’, tekent Ad Valvas op uit de mond van UP-voorzitter Pim Kelders. ‘Middelbare scholieren komen hier vaak studeren, vooral in de examentijd, en dat is mooi. Maar ze maken er vaak ook een enorme puinhoop van. De boterhammen plakken soms tegen de muur als ze weer weg zijn.’

Er lopen ook rare types rond, aldus UP. ‘Oudere mannen met lang haar en veel gezichtsbeharing, vaak met een Albert Heijn-tasje.’ Zeker ’s avonds is dat niet prettig, zegt Kelders. ‘Vooral vrouwen zullen zich daar misschien onveilig bij voelen.’

Verkeerd spellen en grammaticale fouten: in Hull mag het

Studenten aan Hull University (VK) worden niet langer gecorrigeerd wanneer ze verkeerd spellen, grammaticale fouten maken of interpunctie verkeerd gebruiken. Dat meldt de Volkskrant. De Britse uni wil zo diverser zijn en het curriculum ‘dekoloniseren’.

De universiteit stelt dat de eis om foutloos te schrijven etnische minderheden en studenten die afkomstig zijn van minder goede scholen discrimineert. ‘Als universiteit willen we educatieve hindernissen verwijderen, sociale mobiliteit stimuleren en kansen scheppen voor studenten met verschillende achtergronden’, citeert de Volkskrant.

Niet iedereen kan zich daarin vinden, constateert de krant. Zo schreef een conservatief opinieblad dat het moreel verkeerd is om iemand met een gebrekkig taalvermogen op de universiteit een speciale behandeling te geven; voor zo’n student kan het juist moeilijker worden om na te zijn afgestudeerd carrière te maken.

En een ander merkt op: ‘De gedachte achter dit beleid gaat terug naar de jaren zestig toen modieuze onderwijskundigen bepaalden dat kinderen gevangen zitten in grammaticale regels van witte mannen. Correct taalgebruik, echter, werkt bevrijdend.’

Tyrannosaurus rex rende niet, maar kuierde

In de film Jurassic Park leek het alsof-ie altijd de turboknop aan had, de tyrannosaurus rex. Maar dat klopt niet, zou blijken uit onderzoek van Naturalis, de Vrije Universiteit Amsterdam en de Universiteit Utrecht. Die hebben een nieuwe methode ontwikkeld om de loopsnelheid van dinosauriërs te berekenen.

De vervaarlijke rex kuierde waarschijnlijk swingender en langzamer door de oerwereld dan tot dusver werd aangenomen. De resultaten zijn gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Royal Society Open Science.

Om te bepalen wat het tempo van de rex was, werd een driedimensionaal model van Naturalis-dino Trix gebouwd. Aan het beroemde skelet voegden ze vervolgens digitale spieren toe. Op dat model konden ze biomechanische analyses uitvoeren, en daaruit kwam een wandelsnelheid van 4,6 kilometer per uur.

RUG wil voormalig terrein biologie verkopen aan gemeente

RUG wil voormalig terrein biologie verkopen

De RUG wil het terrein van het voormalig Biologisch Centrum in Haren, waar nu de Biotoop staat, en van de Hortus Botanicus aan de gemeente Groningen verkopen.
22 april om 17:00 uur.
Laatst gewijzigd op 22 april 2021
om 22:01 uur.
april 22 at 17:00 PM.
Last modified on april 22, 2021
at 22:01 PM.


Door Rob Siebelink

22 april om 17:00 uur.
Laatst gewijzigd op 22 april 2021
om 22:01 uur.

By Rob Siebelink

april 22 at 17:00 PM.
Last modified on april 22, 2021
at 22:01 PM.

Rob Siebelink

Hoofdredacteur
Volledig bio
Editor-in-chief
Full bio

De RUG en de gemeente bespreken de komende maanden onder welke voorwaarden en uitgangspunten een verkoop door zou kunnen gaan. Als ze er samen uitkomen, dan willen ze uiterlijk eind 2021 een verkoopovereenkomst aan de gemeenteraad voorleggen.

Academisch erfgoed bewaren

De huidige Biotoop en de Hortus Botanicus waren jarenlang de kern van de biologieafdeling van de RUG. Omdat het terrein niet meer in gebruik is voor onderwijs en onderzoek, wil de universiteit het in principe verkopen.

Volgens collegevoorzitter van de RUG Jouke de Vries wil de RUG het academisch erfgoed dat er staat wel ‘in stand laten en behouden’. Volgens De Vries gaat het daarbij vooral om de Laarmantuin in de Hortus en het gebouw van het Zoölogisch Laboratorium in de naastgelegen Biotoop.

Maatschappelijke functie

Volgens de Groningse wethouder Roeland van der Schaaf zijn de Hortus en de Biotoop van grote waarde voor de gemeente. ‘We vinden het een prachtig gebied en zowel de Hortus als de Biotoop vervult een belangrijke maatschappelijke functie.’

De Hortus Botanicus is uitgegroeid tot het bekendste botanische park van Noord-Nederland. Op het voormalige terrein van het biologiecentrum, dat nu wordt beheerd door Carex, is in de afgelopen jaren een broedplek voor creatieve bedrijven en creatief wonen ontstaan.

In 2019 liet de RUG weten het terrein in 2023 te willen afstoten. Daarmee werd het contract met Carex tot die tijd verlengd. In maart van dit jaar vroegen de PvdA en GroenLinks in de Groningse gemeenteraad wat de plannen zijn met het terrein, vooral met de twintig ‘groene’ hectare van de Hortus. De fracties vinden dat het gebied niet zomaar leeggehaald mag worden voor de ontwikkeling van een nieuwe woonwijk.

Lange termijn

Wat betreft het college van burgemeester en wethouders blijft het terrein voorlopig zoals het is. ‘Op dit moment zijn we nog niet bezig met de lange termijn’, zegt Van der Schaaf met betrekking tot de verkoop aan de gemeente.

‘Op het moment dat we wel naar de toekomst kijken, doen we dat zeker samen met de huidige gebruikers, medewerkers, vrijwilligers, bewoners, huurders, omwonenden en andere Harenaren.’

Voor nu zal de gemeente zich eerst buigen over de verkoop. In dat proces wil ze om tafel met de belangrijkste belanghebbenden zoals Carex, Stichting Behoud Groene Hortus, Vereniging Vrienden van de Hortus ‘Henricus Munting’ en het Groninger Landschap.

Wandeling

Foto Reyer Boxem

Wandeling

Zelfs van een ommetje wordt tegenwoordig een wedstrijd gemaakt. Waar kan je even ontsnappen, waar hoef je niet de beste te zijn? vraagt student-columnist Bauke van der Kooij zich af.
Door Bauke van der Kooij
20 april om 11:20 uur.
Laatst gewijzigd op 20 april 2021
om 11:20 uur.
april 20 at 11:20 AM.
Last modified on april 20, 2021
at 11:20 AM.

Ik kan al bijna 22 jaar lopen. Op zich is dat geen prestatie, maar toch heb je tegenwoordig ‘goede’ en ‘slechte’ wandelaars. Met de app Ommetje kan je precies zien hoeveel je vrienden hebben gewandeld, en wie van je vrienden het meeste en minste wandelt. En dat is precies waar ik me aan stoor: competities.

Een bepaalde mate van competitie is natuurlijk niet erg; hoe saai zou sport zijn zonder winnaars of verliezers? En hoe leuk is het om tijdens je hoorcollege een Kahoot te winnen – maar waarom moeten we zo iets basaals als wandelen tot een wedstrijdje verheffen?

Het idee van een wandelapp is goed; wandelen is gezond en goed voor je fysieke en mentale welzijn, tuurlijk. Maar waarom een wedstrijdje? Even hardlopen of fietsen kan niet zonder je Stravaroute te delen, op Tinder is het aantal matches tegenwoordig belangrijker dan hoe leuk ze zijn en ook een Snapchatscore of het aantal Instagramvolgers geeft aan hoe goed je bent.

Hoe leuk dit ook is bedoeld, ik ben niet zo’n voorstander van het ‘verwedstrijden’ van onze vrije tijd. Het lijkt misschien eerst leuk, zo’n app, en de apps zijn ook gemaakt om je te motiveren. Maar ‘even een stukje lopen’ verandert al snel in een obsessie om vooral niet lager dan Merel of Kees te eindigen.

Een stukje lopen verandert al snel in een obsessie om niet lager dan Merel of Kees te eindigen

Op (nota bene) LinkedIn zijn zelfs hacks te vinden om een zo hoog mogelijke Ommetje-score te krijgen met lage inzet. Een belangrijke tip: deel je wandeltocht met anderen via je sociale media, dat levert je twee punten op!

En dat terwijl we toch al zo veel bezig zijn met ons blijven ontwikkelen. Met de snelheid van de wereld tegenwoordig is ‘een leven lang leren’ bijna een vereiste.

Nu is er niks mis met je blijven ontwikkelen, maar wat als je even stilstaat? Prima al dat leren, ontwikkelen, presteren en winnen. Maar waar kan je even ontsnappen, en waar hoef je niet de beste te zijn?

Ik vind het zorgelijk: als zelfs onze vrije tijd verandert in een wedstrijdje, waar kunnen we dan ontsnappen aan alle druk? Ik ben altijd een beetje allergisch voor spiritueel geneuzel van zelfbenoemde health coaches die zeggen dat je ‘lekker in je kracht moet staan’ en ‘alleen positieve vibes’ moet omarmen, maar blijkbaar is dat nodig als mensen zelfs de kleinste elementen van hun leveren veranderen in iets wat gewonnen moet worden.

Misschien moet ik niet luisteren naar die health coaches, maar naar het advies dat mijn moeder geeft als ik ergens mee zit: even een stukje wandelen. Maar dan wel zonder telefoon. Dat werkt al bijna 22 jaar.

Anoniem

Foto Reyer Boxem

Anoniem

Student-columnist Laura Mijnders herinnert zich een college over vrouwen aan de top en het glazen plafond en ziet een wens uitkomen.
Door Laura Mijnders
14 april om 10:03 uur.
Laatst gewijzigd op 14 april 2021
om 10:03 uur.
april 14 at 10:03 AM.
Last modified on april 14, 2021
at 10:03 AM.

Een van de colleges die ik mij het beste kan herinneren, was op een ochtend na een avondje stevig borrelen met wat medestudenten. Met een milde hoofdpijn, een kop thee en een bakje yoghurt zat ik in een college interculturele communicatie. Ik geloof dat het de Zernikezaal was, in elk geval in een van die afgelegen, sfeerloze nieuwbouwzaaltjes die de historie van het hoofdgebouw totaal geen eer aandoen (sorry architect).

We hadden het over het glazen plafond en de hoogte van het percentage vrouwen dat in de top van bedrijven belandt. Dat is nog steeds veel te laag. Meteen zag ik letterlijk een glazen plafond voor me.

Ik stelde me voor dat het was zoals die keer dat ik op de derde verdieping in warenhuis Vanderveen in Assen niet op de glazen vloer durfde te lopen. Mijn vader vond dat ik mij niet zo aan moest stellen, maar ik was ervan overtuigd dat de vloer zou breken, ik zou vallen en dat ik op een nietsvermoedend slachtoffer zou belanden, met de dood tot gevolg.

Ik stel me voor dat het glazen plafond zoiets is. Je kunt als vrouw de ander wel zien, maar de angst om te vallen is groter, dus zet je de stap naar de top maar niet.

Ik was ervan overtuigd dat de vloer zou breken, dat ik zou vallen

In een poging om een discussie te starten, onderbreekt de docente mijn gedachten met de vraag wat wij als studenten vinden van het idee om alle bedrijven verplicht te stellen om een vast percentage vrouwen in dienst te hebben in de top. De discussie komt niet op gang, waarschijnlijk vanwege het vroege uur, dus stelt ze de vraag anders.

‘Wie is het hiermee eens? Graag handen omhoog.’

Tot mijn verbazing gaan bijna alle handen omhoog. Wanneer de docente vervolgens vraagt wie het hier niet mee eens is, steken alleen ik, een ander meisje en een paar jongens hun hand op. De docent vraagt me om me nader te verklaren.

‘Je wil toch aangenomen worden om je kwaliteiten en niet om je gender…..’

‘Exact! Dat is precies wat ik hiermee wilde zeggen. Maar is er een oplossing?’

‘Een naam is maar een naam. Kunnen we niet gewoon verplicht anoniem solliciteren?’

Bijna twee jaar later lees ik over vacaturebank Trickle, een vacaturebank die uitsluitend anoniem solliciteren toestaat.

Voorwaarts, mars. Vooruitgang bestaat wel degelijk.

En een plafond zou niet van glas moeten zijn.