Krumuleut

Foto: Reyer Boxem

Krumuleut

Toen studentcolumnist Bente van Leeuwen klein was, popelde ze om volwassen te zijn. Nu is het bijna zo ver, en slaat de twijfel toe.
Door Bente van Leeuwen
20 januari om 10:44 uur.
Laatst gewijzigd op 20 januari 2020
om 10:44 uur.
januari 20 at 10:44 AM.
Last modified on januari 20, 2020
at 10:44 AM.

Volwassen worden. Het is onvermijdelijk, zodra je ouder wordt. Bij de meeste mensen gaat het vanzelf. Soms heel duidelijk, wanneer je op kamers gaat bijvoorbeeld, een studie kiest, gaat samenwonen, een hond uit het asiel haalt of wanneer je solliciteert voor een grote-mensen-baan. Dat zijn zichtbare stappen.

Maar soms gebeurt het tussen de regels door. Tussen de dagen door. Je denkt plotseling anders, over andere dingen en op een andere manier. Alles wankelt. Je doelen, je wereldbeeld, je tijdsbesef. En zo, wankelend en wiebelig, met soms grote en soms kleine stappen, zit het volwassen leven je op de hielen.

Als kind kon het me niet snel genoeg gaan. Ik telde de dagen tot mijn verjaardag. Toen ik naar Pippi Langkous keek en haar Krumuleut-pillen zag slikken zodat ze niet volwassen zou worden, begreep ik haar niet.

Ik wou juist meepraten met de grote mensen, op hakken naar school in groep 7 en ik wou alles weten over financiën. ‘Maar Papa, hoe werkt rente dan?’ of ‘Wat is een hypotheek?’. Ik spaarde elke euro die ik kreeg. Kinderen, trouwen en dan met heel veel dieren wonen op een boerderij: ik dacht over alles na en kon niet wachten.

En zo, wankelend en wiebelig, met soms grote en soms kleine stappen, zit het volwassen leven je op de hielen

Zo ongeduldig als ik vroeger was, zo te snel gaat het me nu. Stage, scriptie, de laatste loodjes, en dan begint het. Hét. Het volwassen leven. Een baan, misschien een nieuwe stad, in ieder geval een nieuwe richting.

Ik ben binnenkort weer jarig, maar ik tel niet meer af. Ik vraag me af hoe het kan dat deze zo snel op de vorige volgt. De Krumuleut-pillen van Pippi worden steeds verleidelijker. Zou ik ze slikken, als het kon? Ik weet het niet.

Ik weet wel dat ik soms twijfel of ik nog door wil studeren na het afronden van mijn master. Is dat wellicht mijn eigen versie van een Krumuleut-pil? Nog even student zijn. Nog even uitstellen. En of dat dan stom is, of niet erg is, of juist goed, dat weet ik ook niet.

Maar het zou sowieso slechts uitstel zijn. Volwassen worden is een verplicht nummer. Ik kan er niet omheen. Net als Pippi Langkous er niet omheen kon: op zichzelf wonen, haar eigen geld regelen en gedisciplineerd zichzelf naar bed sturen wanneer nodig.

Als Pippi er zelfs niet onderuit kon, met Krumuleut-pillen en al, dan vrees ik dat ik het ook niet kan. Maar misschien moet ik wat wijsheid van haar stelen en niet zo bang zijn.

En zo vertel ik mezelf, zoals Pippi het zichzelf vertelde: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’

Mysterieuze inbraak op campus Universiteit Twente

Mysterieuze inbraak op campus Universiteit Twente

In ‘Intussen elders’ verzamelen we opmerkelijk nieuws van andere universiteiten. Deze week onder meer: Universiteit Twente is stomverbaasd over mysterieuze inbraak.
Samengesteld door Rob Siebelink
16 januari om 13:21 uur.
Laatst gewijzigd op 17 januari 2020
om 6:37 uur.
januari 16 at 13:21 PM.
Last modified on januari 17, 2020
at 6:37 AM.

Huisbazen in Maastricht slapen op straat

Een aantal huisbazen heeft deze week gekampeerd bij het stadskantoor in Maastricht. Ze wilden een vergunning om hun huis op te delen, meldt de NOS. De gemeente Maastricht geeft daarvoor een keer per jaar een beperkt aantal vergunningen uit en de huisbazen hopen zo als eerste in aanmerking te komen.

De kamernood in Maastricht is groot. Zo’n 60 procent van de 18.000 studenten aan de Universiteit Maastricht komt uit het buitenland, maar het aantal studentenkamers blijft ver achter bij de vraag.

Dat komt onder meer omdat de gemeenteraad in 2017 besloot dat de woonwijken rond de binnenstad voor maximaal 20 procent uit studentenkamers mogen bestaan. In de buitenwijken van Maastricht geldt sinds die tijd een maximum van 10 procent aan studentenkamers.

Erasmus biedt excuses aan voor heksenjacht

Het bestuur van de Erasmus Universiteit Rotterdam biedt toch excuses aan voor het onderzoeken van de e-mailboxen van medewerkers, bericht het universiteitsblad Erasmus Magazine.

Het bestuur van de universiteit sprak eerder nog van een juiste en logische keuze, maar heeft nu toch spijt.  ‘Het was niet de beste actie die genomen kon worden’, zegt het CvB nu. ‘Als onbedoeld gevolg zijn leden van onze academische gemeenschap gekwetst.’

In oktober liet Erasmus in opdracht van het CvB een recherchebureau de mailbakken van 22 medewerkers controleren. Het bestuur vermoedde dat een van de hen had gelekt naar NRC Handelsblad over vermeend plagiaat in de toespraken en het proefschrift van oud-rector Dymph van den Boom en hoopte zo de bron te achterhalen.

De zoekactie leidde tot niks, maar leverde de universiteit wel een storm aan kritiek op. Erasmus Magazine sprak van een heksenjacht en nam uit veiligheidsoverwegingen een nieuw en beveiligd e-mailadres.

Mysterieuze inbraak op Universiteit Twente

Bij de Universiteit Twente snappen ze er niks van. Afgelopen weekend werd op drie plekken ingebroken op de campus, maar er werd niets gestolen. Wel hadden de inbrekers computers uit elkaar gehaald. Waarom? Bij de UT weten ze het niet.

Hoofd beveiliging Benno Kiers begrijpt er niets van, zegt hij in dagblad Tubantia. ‘Normaal gesproken willen inbrekers snel geld verdienen en nemen ze apparatuur mee, maar nu zijn alleen de computers opengeschroefd’.

UT heeft geen idee of het om een of meerdere daders gaat. ‘Maar de gebouwen liggen best ver uit elkaar. Het was dus echt een grootschalige actie.’

Er is aangifte gedaan. De universiteit is in samenwerking met de politie, de recherche en ICT-dienst LISA een grootschalig onderzoek gestart. Mogelijk is geprobeerd om de computers te hacken.

Een maandje zonder

Een maandje zonder

Als student-columnist Bauke van der Kooij denkt aan een ‘maandje zonder’, denkt hij aan een maand zonder chips en niet aan een maand zonder truffels of xtc. ‘De cultuur van drankjes en dansjes verandert steeds meer in poeder en pillen.’
Door Bauke van der Kooij
15 januari om 10:08 uur.
Laatst gewijzigd op 15 januari 2020
om 11:06 uur.
januari 15 at 10:08 AM.
Last modified on januari 15, 2020
at 11:06 AM.

Oudejaarsavond vierde ik dit jaar voor het eerst in Groningen met een paar vrienden. We gingen gourmetten en dronken rond middernacht een fles goedkope champagne; ik heb niet veel nodig om een leuke avond te hebben. De dagen die volgden hoorde ik, naast alle sociaal-wenselijke nieuwjaarswensen, vooral verhalen van anderen over hoe zij hun jaarwisseling hadden gevierd en welke drugs zij hadden gebruikt.

Een pilletje bij het uitgaan of een huisfeest met truffels komt tegenwoordig vaker voor dan een jaar geleden, zeker in mijn eigen sociale kring. Mijn beeld van Groningen als een onschuldig, gezellig dorp is natuurlijk veel te romantisch, dat weet ik zelf ook wel. Als Groningen dan toch een dorp is, dan eerder Urk of Volendam.

Dat de cultuur van drankjes en dansjes steeds meer verandert in ‘poeder en pillen’, is één van de vele trends die ik maar met moeite kan bijhouden. Een vriend van me doet in januari niet alleen zonder alcohol, maar ook zonder drugs: begreep ik eindelijk het hele idee van ‘dry January’, blijkt dit alweer achterhaald te zijn.

Als ik denk aan maandje ‘zonder’, denk ik aan een maand zonder chips of zonder tweede chocoladekoekje bij de thee, niet aan een maand zonder truffels of xtc.

Mijn beeld van Groningen als een onschuldig, gezellig dorp is natuurlijk veel te romantisch

Ik ben wat dat betreft ook veel te onschuldig. Hoewel ik veel mensen hoor zeggen dat drugs je veel inzichten kunnen geven en je blijer kunnen maken, denk ik toch dat het niets voor mij is, zelfs als het in mijn eigen omgeving heel normaal begint te worden.

In een gesprek over drugs moet ik altijd denken aan de jongen die in een interview met PowNed zegt elk jaar op de PVDA te stemmen, maar twijfelt of de afkorting voor ‘Partij voor de Armoede’ of ‘Partij voor Alle Mensen’ staat. Uiteindelijk zegt hij stellig: ‘Ik weet wel: CDA is Christenunie’.

Ik moet oppassen dat ik niet hetzelfde lot onderga: MDMA is xtc, toch?

Ondanks dat het pas half januari is en ik de gourmetlucht in mijn kleding nog bijna kan ruiken, heb ik nu al het gevoel dat ik dit jaar hopeloos achterloop.

Als je mij echt een plezier wilt doen, maak dan van je ‘maandje zonder’ een ‘jaartje zonder’. Dan heb ik elf maanden de tijd om te zorgen dat ik in 2021 niet weer meteen achter de feiten aanloop.

Quiz

Foto: Reyer Boxem

Quiz

UKrant-columnist Casper Albers deed eind december mee aan de Nationale Wetenschapsquiz. Die quiz moet terug op de buis, vindt Albers. En niet omdat hij die (toevallig) won.
Door Casper Albers
14 januari om 10:33 uur.
Laatst gewijzigd op 20 januari 2020
om 9:34 uur.
januari 14 at 10:33 AM.
Last modified on januari 20, 2020
at 9:34 AM.

Op 27 december 2019 was het weer tijd voor een jaarlijkse traditie. De publieke omroep zond een avondvullend programma uit over wetenschap. Een enthousiaste presentator behandelde een paar uur lang allerlei interessante en leerzame zaken.

Toegegeven, het programma bereikte niet het miljoenenpubliek dat je krijgt met voetbal, bakwedstrijden of reisprogramma’s van bekende zangers. Maar met een relatief beperkt budget leerden duizenden kijkers toch iets bij tijdens een vermakelijke avond. De zenderbaas keek tevreden terug: dit is nou precies waarom je een publieke omroep hebt.

Bovenstaande beschrijft de Britse situatie. De Christmas Lectures van het Royal Institution worden al sinds 1936 op tv uitgezonden. Hier in Nederland vond tegelijkertijd een andere wetenschappelijke traditie plaats: voor alweer de 26ste keer werd de Nationale Wetenschapsquiz gehouden.

Deze werd, in tegenstelling tot de eerste 25 edities, niet uitgezonden op televisie, maar alleen via internet. (Dat weerhield de Leidse Nadine Akkerman en mij er niet van dit keer de quiz te winnen, maar dat terzijde.)

Via een stream bereik je toch minder mensen dan via NPO3. Dat is jammer. De quiz is niet alleen leuk en leerzaam, maar ook goed voor de beeldvorming over wetenschappers.

Wij weten ook niet alles. Integendeel, van één onderwerp – in mijn geval statistiek – weten we een beetje veel, maar op de rest scoren we niet significant boven kansniveau. Van de zestien driekeuzevragen hadden we er negen goed: was dit een tentamen geweest, dan hadden we een 4 gekregen.

Het zou fantastisch zijn als de quiz komende december gewoon weer op tv is

Daarnaast is de Nationale Wetenschapsquiz een academische zeldzaamheid: het gehele wetenschapsscala – de humanoria en de natuur-, sociale, en medische wetenschappen – kwam tijdens de quiz aan bod. Dat krijgen Robbert Dijkgraaf, Freek Vonk en Erik Scherder niet voor elkaar, hoe interessant hun programma’s ook zijn.

Er zijn ongetwijfeld betere en diepgaandere manieren om de wetenschap te presenteren aan de Nederlandse bevolking. Maar de Nationale Wetenschapsquiz is een bewezen effectief communicatiemiddel dat ook niet de hoofdprijs kost om te maken. Het zou fantastisch zijn als de quiz komende december gewoon weer op tv is.

Omdat het financieren van wetenschapscommunicatie tegenwoordig via Kamervragen gaat, ben ik maar even pro-actief bezig geweest. Bij deze een lijstje Kamervragen. Het zou fijn zijn als een van de 150 Kamerleden het kan doorsturen aan de minister.

  1. Kent u de Nationale Wetenschapsquiz?
  2. Bent u het met mij eens dat de Nationale Wetenschapsquiz een leerzaam, vermakelijk en betaalbaar middel is om wetenschap aandacht te geven bij het grote publiek?
  3. U heeft twee ton voor wetenschapscommunicatie gevonden om dit in een zwart gat te storten. Is het mogelijk dat u nog een fractie van dit bedrag vindt, opdat NWO nieuwe televisie-uitzendingen van de Nationale Wetenschapsquiz kan meefinancieren?
  4. (Bonusvraag) Bent u het met mij eens dat het feit dat de Nationale Wetenschapsquiz 2019 gewonnen is door medewerkers van een alfa- en een gammafaculteit het zoveelste bewijs is dat bezuinigen op alfa en gamma (intellectuele) kapitaalvernietiging is?

Weer fraudezaak op de RUG, 1,2 miljoen euro weggesluisd

Medewerkers sluisden 1,2 miljoen euro weg

Weer fraudezaak op de RUG

Drie medewerkers van de Faculteit der Letteren van de RUG zijn ontslagen of hebben een ‘ernstige waarschuwing’ gekregen. Zij hebben 1,2 miljoen euro aan publiek geld weggesluisd naar hun eigen stichting NOHA.
13 januari om 21:01 uur.
Laatst gewijzigd op 15 januari 2020
om 9:15 uur.
januari 13 at 21:01 PM.
Last modified on januari 15, 2020
at 9:15 AM.

Rob Siebelink

Door Rob Siebelink

13 januari om 21:01 uur.
Laatst gewijzigd op 15 januari 2020
om 9:15 uur.
Rob Siebelink

By Rob Siebelink

januari 13 at 21:01 PM.
Last modified on januari 15, 2020
at 9:15 AM.

Met de oprichting van de stichting NOHA Groningen (SNG) hebben de drie medewerkers volgens de RUG ‘een vehikel gecreëerd om subsidiegelden en publiek geld buiten de RUG om te organiseren’. NOHA staat voor Network on Humanitarian Action, een internationaal masterprogramma voor studenten die hulp willen bieden in crisisgebieden.

Op briefpapier en met stempels van de RUG zijn contracten aangegaan met externe partners waarbij het bankrekeningnummer van de stichting werd vermeld, meldt de universiteit maandagavond.

Forse bedragen

Op deze manier kon een van de medewerkers forse bedragen aan onkosten declareren en extra betalingen doen aan zichzelf, andere medewerkers en externen zonder enig toezicht, zo blijkt uit onderzoek dat de RUG vorig jaar liet instellen.

De universiteit noemt de ‘geconstateerde feiten ernstig’ en heeft aangifte gedaan van fraude en valsheid in geschrifte. Tegelijk is beslag gelegd op het banktegoed van de stichting. Tenslotte is een civiele procedure gestart tegen SNG en een van de betrokken medewerkers.

Twijfels

In maart vorig jaar rezen na een tip van een Europese partner twijfels over de financiering van het NOHA-programma. Het vermoeden bestond dat publiek geld (subsidiegeld en collegegeld van studenten) dat bestemd was voor de RUG niet of niet rechtstreeks bij de universiteit terecht is gekomen, maar bij SNG.

De stichting is naar nu blijkt buiten medeweten van de universiteit opgericht door de drie medewerkers van letteren. SNG heeft als vestigingsadres hetzelfde adres als dat van de faculteit. De betrokken medewerkers waren in afwachting van het onderzoek al van (een deel van) hun taken ontheven.

Vertrouwen geschaad

Collegevoorzitter Jouke de Vries reageert geschrokken op de bevindingen van de onderzoekers. ‘Het vertrouwen van de studenten, de partneruniversiteiten en de Europese Commissie is door het handelen van de betrokkenen ernstig geschaad’, zegt De Vries.

De Vries wijst er verder op dat de RUG ‘vaker te maken heeft gehad met incidenten’. ‘We zullen de casuïstiek gebruiken om binnen de universiteit duidelijk te maken dat we dit anders willen. We hebben duidelijke regels voor integriteit, het is van groot belang dat medewerkers zich daar ook naar gedragen.’

De RUG werd drie jaar geleden ook opgeschrikt door een omvangrijke fraudezaak. Het toenmalig hoofd technisch beheer bleek samen met anderen de universiteit voor 1,1  miljoen euro te hebben benadeeld. De manager kreeg een celstraf van drie jaar, waarvan een halfjaar voorwaardelijk.

‘TU’s stelen uitvindingen van studenten’

‘TU’s stelen uitvindingen van studenten’

In ‘Intussen elders’ verzamelen we opmerkelijk nieuws van andere universiteiten. Deze week onder meer: Technische universiteiten gaan aan de haal met uitvindingen van hun studenten, aldus onderzoek door NOS op 3.
Samengesteld door Rob Siebelink
10 januari om 12:21 uur.
Laatst gewijzigd op 10 januari 2020
om 12:58 uur.
januari 10 at 12:21 PM.
Last modified on januari 10, 2020
at 12:58 PM.

Hoogleraar beticht van wetenschapsfraude

Een voormalige promovenda beticht een Maastrichtse hoogleraar cardiologie van wetenschapsfraude. Ze zou data hebben vervalst en met afbeeldingen hebben gesjoemeld om subsidieaanvragen mooier te laten lijken, beweert de promovenda.

Dat meldt het Maastrichtse universiteitsblad Observant. De zaak ligt bij de Commissie Wetenschappelijke Integriteit van de Universiteit Maastricht. Tegelijk sleepte de promovenda de universiteit voor de rechter vanwege een arbeidsconflict.

Haar promotor had haar de toegang geweigerd tot het laboratorium door haar sleutels af te pakken. Daardoor moest ze haar experimenten staken en kon zij haar proefschrift niet afronden.

NOS: TU’s stelen ideeën van studenten

Technische universiteiten gaan soms met briljante ideeën van hun studenten aan de haal. Dat blijkt volgens NOS op 3 uit tientallen gesprekken die de programmamakers voerden met technische studenten en betrokkenen.

Als een student en briljante ingeving heeft, van wie is dat idee dan? Er zijn geen duidelijke regels wie in dit soort gevallen de eigenaar van een uitvinding is. 

NOS op 3 kwam meerdere zaken tegen waarbij de universiteit het idee (en het geld dat ermee wordt verdiend) opeiste, vaak na harde onderhandelingen en het onder druk zetten van studenten om een contract te ondertekenen.

Die trekken doorgaans aan het kortste eind, constateert NOS op 3: Studenten zijn niet opgewassen tegen de juridische mogelijkheden die een universiteit heeft.

‘Plagiaat is plagiaat, motief doet er niet toe’

Roel Pieterman, voorzitter van het vakbondsoverleg EUROPA en oud-lid van de examencommissie van de Erasmus School of Law, roept het Rotterdamse college van bestuur en de examencommissies op om afstand te doen van de uitspraak van een commissie over het vermeende plagiaat van oud-decaan Dymph van den Boom.

Twee hoogleraren onderzochten in opdracht van de Universiteit van Amsterdam de beschuldigingen en concludeerden dat Van den Boom ‘slordig’ was geweest, maar geen plagiaat had gepleegd omdat ze die intentie indertijd niet had.

Volgens Pieterman wordt daarmee plagiaat ‘wezenlijk opnieuw gedefinieerd’, waarbij het motief een belangrijke rol speelt. Plagiaat is simpelweg het overnemen van andermans tekst, zegt hij. ‘Zodra je zonder bronverwijzing meer dan vijf of zes woorden achter elkaar letterlijk overschrijft, is het plagiaat. Het doet er niet toe wat je motief was.’

De uitspraak kan door slimme studenten of advocaten gemakkelijk als gezaghebbende bron worden ingezet om een klacht over plagiaat onschadelijk te maken’, zegt hij in Erasmus Magazine.

Losgeld

Foto: Reyer Boxem

Losgeld

De partner van columnist Gerrit Breeuwsma wilde op vakantie, met als gevolg dat Breeuwsma eerst op de zolder en daarna op de vuilstortplaats belandde. Hoe dat kwam?
Door Gerrit Breeuwsma
8 januari om 10:00 uur.
Laatst gewijzigd op 8 januari 2020
om 11:30 uur.
januari 8 at 10:00 AM.
Last modified on januari 8, 2020
at 11:30 AM.

Je hebt er maandenlang naar uitgekeken… maar eindelijk was hij daar toch, de kerstvakantie!

Ik had er twee volle weken voor uitgetrokken, waarin we van alles konden ondernemen. Nou ja, van alles. Mijn plannen waren tamelijk overzichtelijk. Tussen alle kerstrituelen door wilde ik lezen en muziek maken. Mijn vrouw had andere plannen. Zij wilde na de kerstdagen weg, maar niet vliegen, dus ook weer niet te ver.

Met de laptop op schoot stortte zij zich op de lastminutereizen, maar het viel niet mee iets te vinden: alles leek volgeboekt. Ik gaf ondertussen geen krimp en begon onder geleide van Joseph Roth aan een barre tocht – Vlucht zonder einde – van Siberië naar Wenen. De omstandigheden waren niet al te best, maar ik zat er comfortabel bij.

Naarmate de tijd verstreek, kromp de actieradius van de bestemming en slonk de duur van onze beoogde reis. Van een volle week diep in Frankrijk was het al teruggebracht tot een paar nachtjes in Vlaanderen, daarna Maastricht, Dordrecht of Haarlem, totdat ik haar Zwolle hoorde mompelen. ‘Dan kunnen we ook wel thuis blijven’, riep ze plotseling.

Dat leek me een wijs besluit. De ervaring heeft me echter geleerd dat het dan zaak is niet al te instemmend te reageren, maar voorzichtig iets van teleurstelling te veinzen, alsof ik erg naar de reis had uitgezien en nu met moeite afstand deed van het vooruitzicht.

‘We gaan de zolder opruimen’, besloot ze, op zo’n toon dat ik meteen wist dat ik niet moest wagen me tegen deze reisbestemming te verzetten. Ik legde Karl-Joris Huysmans Aan de vrouw bereidwillig terzijde.

We hebben een ruime zolder en dat heeft allerlei voordelen als je, zoals ik, maar moeilijk dingen kan wegdoen. In de loop der tijd slibt zo’n zolder echter dicht en kan er alleen nog iets bij als er eerst ook iets af gaat.

Deze keer kwam ik voor nog veel zwaardere beslissingen te staan, toen ik mijn archief onder handen nam

Bij eerdere opruimacties moest ik al eens afstand doen van dertig jaargangen Vrij Nederland en dozen vol met boekenbijlages van De Volkskrant en NRC, die ik had bewaard in de volle overtuiging dat ik ze ooit nog eens nodig zou hebben.

Deze keer kwam ik voor nog veel zwaardere beslissingen te staan, toen ik mijn archief uit de jaren tachtig en negentig onder handen nam. Een uitgebreid kaartensysteem, waarop ik alle geraadpleegde literatuur had vastgelegd, vaak voorzien van een korte samenvatting en codes die iets zeiden over geheimzinnige verbanden met andere literatuur. Artikelen en knipsels die ik jarenlang had bijgehouden en op onderwerp had gerubriceerd.

Ze brachten me al snel terug bij de ambitieuze plannen die ik ooit had gehad. Bij sommige onderwerpen vond ik opzetjes voor een artikel; een enkele keer zelfs voor hele boeken, compleet met titels voor hoofdstukken. De opzetjes heb ik bewaard, maar de rest ging allemaal weg.

De haast waarmee mijn vrouw mijn vergeelde verleden tussen andere rommel – oude matrassen en kapotte meubels – in ons aanhangertje propte, had naar mijn idee iets destructiefs en ze zei me net iets te vaak dat je tegenwoordig alles op internet kunt vinden.

Al gauw reden we naar de vuilstort, waar we aan de poort de som van 38,64 euro moesten betalen. Het liefst was ik weer met het aanhangertje naar huis gereden, maar mijn vrouw was onverbiddelijk en ik betaalde het losgeld.

De volgende dag las ik over de cyberaanval op de Universiteit Maastricht en het vermoeden dat er ook losgeld betaald is aan de cybercriminelen; ik realiseerde me hoe ondoordacht ik mijn data had prijsgegeven.

Onwillekeurig dacht ik toen even aan alle reizen die we deze vakantie hadden kunnen maken. Niet te ver, maar ver genoeg van de vuilstortplaats.

Fan van voornemens

Foto: Reyer Boxem

Fan van voornemens

Studentcolumnist Bente van Leeuwen vindt het leuk om bij de start van een nieuw jaar goede voornemens te hebben. Want ze is een optimist. ‘En wat is er optimistischer dan elk jaar opnieuw geloven in nieuwe kansen?’
Door Bente van Leeuwen
7 januari om 11:43 uur.
Laatst gewijzigd op 7 januari 2020
om 16:00 uur.
januari 7 at 11:43 AM.
Last modified on januari 7, 2020
at 16:00 PM.

Gefeliciteerd! Je hebt weer een jaar overleefd. Je hebt weer een kerstvakantie en alle daarbij horende sociale verplichtingen overleefd. Hoe vond je het? Heb je lekker gegeten? Heb je dertig keer hetzelfde verhaal over je studie en je liefdesleven – de enige twee onderwerpen waar ooms en tantes ooit in geïnteresseerd lijken te zijn – moeten vertellen? Heb je goede voornemens verzonnen?

Velen vinden goede voornemens onzin. Terecht misschien, want wie houdt zich er immers aan? Maar ik ben fan. Ik ben een optimist. En wat is er optimistischer dan elk jaar opnieuw geloven in nieuwe kansen en nieuwe keuzes?

Goede voornemens doen me denken aan een van mijn favoriete filosofen, Jean-Paul Sartre, en zijn idee van ‘te kwader trouw’ zijn. Te kwader trouw zijn betekent dat je doet alsof je vast zit. Alsof je niet vrij bent.

Denk aan een ober die zijn rol te serieus neemt. Die net iets te snel loopt, iets te vriendelijk lacht en iets te amicaal doet. Hij is op dat moment ober, niet zichzelf. Hij bestaat alleen in de ogen van anderen. Hij speelt een rol, te trouw, te kwader trouw, en verliest daarmee zijn eigen identiteit.

Of neem een wekker. Als deze gaat, word ik vloekend en tierend wakker: stom ding. Ik vloek op mijn wekker, terwijl ik hem toch echt zelf gezet heb. Ik word boos op een schim. Op mezelf, maar ik doe alsof dat niet zo is. Zelfbedrog.

Ik vloek op mijn wekker, terwijl ik hem toch echt zelf gezet heb. Ik word boos op een schim

We doen het de hele tijd. We geloven in het concept van ‘sociale verplichtingen’. We voelen ons gedwongen vanuit de universiteit om tentamens te maken. Ondertussen vloeken en tieren we op alles om ons heen. We voelen ons klemgezet, vast, gevangen.

En dat betekent niet dat je familie niet boos was geworden als je niet naar het kerstdiner was gegaan. En ook niet dat je je studie haalt zonder studiepunten. Maar het zijn geen verplichtingen, het zijn keuzes. Keuzes die jij hebt gemaakt. Keuzes die je maken tot wie je bent.

Maar rond de jaarwisseling geloven we weer in onze vrijheid. Dan reflecteren we. We denken na over wat voor verhaal we volgend jaar aan onze ooms en tantes willen vertellen en hoe we daar kunnen komen. En dat noemen we dan een goed voornemen.

Voor het geval je de goede voornemens vergeten bent dit jaar, heb ik er één voor je: besef dat je vrij bent. Vloek niet op je wekker, tier niet over de universiteit. Werk vooral in een koffietentje, maar verschuil je niet achter de rol van ober.

Wees trouw aan jezelf, niet te kwader trouw. Je bent authentiek, uniek en altijd vrij. Niet alleen in de kerstvakantie, maar elke dag. Elke keuze die je maakt, maak jij.

‘Zinspelen op ontslag nemen is bijzonder respectloos’

Opinie

‘Zinspelen op ontslag nemen is bijzonder respectloos’

Beurspromovendi vinden dat de RUG te gemakkelijk voorbijgaat aan hun bezwaren, schrijven ze in een brief aan de universiteitsraad. ‘Zinspelen op ontslag nemen is bijzonder respectloos.’
Door Martha E. Buit
19 december om 12:34 uur.
Laatst gewijzigd op 19 december 2019
om 19:39 uur.
december 19 at 12:34 PM.
Last modified on december 19, 2019
at 19:39 PM.

Wij, de initiatiefnemers van het manifesto, hebben met veel belangstelling de universiteitsraadsvergadering over de toekomst van het beurspromovendi-experiment gevolgd. Dit is onze reactie op die vergadering.

Kort gezegd zijn wij teleurgesteld. De voorgestelde verbeteringen dragen niet bij aan het vergroten van de rechtszekerheid en -gelijkheid van huidige beurspromovendi die te maken hebben met de nadelen van het experiment.

Waar het op neerkomt is een (nodige) verbetering van de informatievoorziening, waar de universiteit pas in maart 2020 een concrete invulling aan kan geven. Tegen die tijd is de aanvraag voor de tweede ronde van het experiment al ingediend.

Verder werd ook duidelijk dat de universiteit onze problemen niet erg serieus neemt. Argumenten met betrekking tot onze gelijkheid, worden weggezet als hebzucht. Rector magnificus Cisca Wijmenga zei zelfs dat we niet over ons salaris moeten zeuren, omdat buschauffeurs van gelijksoortige bedragen een gezin moeten onderhouden.

Met alle respect voor het beroep van buschauffeur, is deze vergelijking irrelevant. Dit voorbeeld laat echter wel zien op welke manier de universiteit over ons denkt.

Allereerst erkent de universiteit niet dat ook veel beurspromovendi een gezin moeten onderhouden en dat ze hier veel moeite mee hebben op alleen een bursalensalaris. Ten tweede begrijpt de universiteit niet (of wil ze niet begrijpen) dat wij gelijk loon voor gelijk werk willen.

Zoals Cisca Wijmenga zei: als je veel geld wilt verdienen, ga dan het bedrijfsleven in. Beurspromovendi hebben ervoor gekozen het ‘grote geld’ te laten liggen om hun droom te kunnen waarmaken en hebben in dat opzicht ook hun loyaliteit aan de universiteit verklaard.

Zinspelen op ontslag nemen als we de huidige voorwaarden van het experiment – hoe nadelig ze ook zijn – niet accepteren, is bijzonder respectloos naar onze positie. De realiteit van het experiment is dat beurspromovendi de ongelijkheid dagelijks voelen, waardoor ze veel onrust ervaren, ze gedwongen worden een tweede baan te vinden of zelfs een burn-out krijgen.

Dit alles beïnvloedt (de kwaliteit van) de dissertaties, en van ons persoonlijke leven. Nogmaals, de ‘voordelen’ van het experiment en de huidige invulling van onze promotieplekken wegen niet op tegen de nadelen en moeten naast de informatievoorziening ook behandeld worden.

Daarom dringen we er bij de universiteitsraad op aan om hier kritisch naar te blijven kijken. Net als naar het feit dat er wel degelijk een hiërarchisch aspect aan onze positie zit, waardoor ‘nee’ zeggen van alle kanten op weerstand stuit.

Concluderend accepteren wij noch de huidige voorwaarden waar beurspromovendi mee te maken hebben, noch de voorwaarden in de tweede ronde van het experiment. Daarom zullen wij ons, zoals ook uiteengezet in het manifest, blijven inzetten voor het stopzetten van dit experiment, voor gelijkheid en voor compensatie. We willen eenieder die bereid is om voor ons te vechten namens de 220 beurspromovendi die het manifest tot zover hebben ondertekend graag bedanken.

Martha E. Buit is een van de initiatiefnemers van het manifest, waarin beurspromovendi bezwaar maken tegen hun arbeidsomstandigheden 

Zelfkennis

Zelfkennis

Ooit wilde studentcolumnist Bauke van der Kooij op uitwisseling naar een ver land. Dat is goed voor je, dan leer je jezelf kennen. Nu niet meer. Want: ‘Wie zichzelf echt goed wil leren kennen, moet ’s morgens om half negen op een koude decemberochtend met windkracht zes over de Korreweg fietsen.’
Door Bauke van der Kooij
17 december om 13:38 uur.
Laatst gewijzigd op 17 december 2019
om 13:44 uur.
december 17 at 13:38 PM.
Last modified on december 17, 2019
at 13:44 PM.

Het is december. Het waait, de dagen zijn op hun kortst en Sinterklaas is net weer vertrokken. Waar de goedheiligman met zijn aanhang in december Nederland verlaat, komt een andere groep juist weer terug naar Groningen: de Nederlandse uitwisselingstudenten.

Begrijp me niet verkeerd, ik was het ook van plan. Het leek me zo’n leuk idee: vijf maanden wonen in een ander land en opgaan in een andere cultuur. Even weg uit mijn vertrouwde omgeving, weg uit de Korreweg, weg uit Groningen.

Nieuwe vrienden, nieuwe ervaringen en je kunt op Instagram en Facebook aan iedereen laten zien hoe leuk je het hebt (dat schijnt tegenwoordig ook erg belangrijk te zijn). En je hoeft natuurlijk vijf maanden lang niet Het gras van het Noorderplantsoen aan te horen, wat voor mij misschien wel de belangrijkste reden was.

De mensen die zijn gegaan, komen steevast terug met dezelfde verhalen. Allemaal hebben ze de tijd van hun leven gehad, en ze schromen niet om je dat elke vijf minuten te laten horen. Ze hebben het moeilijk gehad, zijn zichzelf tegengekomen, maar hebben ook onvergetelijke ervaringen gehad. Ze hebben zichzelf echt leren kennen.

Allemaal hebben ze de tijd van hun leven gehad, en ze schromen niet om je dat elke vijf minuten te laten horen

Ik ben niet gegaan. Eigenlijk heb ik het hier in Groningen best naar mijn zin. Noem me saai, maar ik hoef niet bijna een half jaar uit mijn vertrouwde omgeving te gaan om iets te leren over mezelf, of om ‘onvergetelijke ervaringen’ op te doen.

Wie zichzelf echt goed wil leren kennen, moet ’s morgens om half negen op een koude decemberochtend met windkracht zes over de Korreweg fietsen. Dan leer je jezelf pas echt kennen.

Straks komt januari, de maand waarin we eindeloos alle ervaringen moeten aanhoren die de uitwisselingsstudenten hebben opgedaan, hoe erg hun kijk op de wereld is veranderd en hoeveel zij hebben geleerd als persoon. Om iedereen in heel Groningen een plezier te doen, wil ik graag een voorstel doen. Dus, bij deze:

Beste uitwisselingsstudenten, mochten jullie nog op zoek zijn naar goede voornemens voor 2020, ik heb er eentje voor je: Probeer in het nieuwe jaar niet in elk gesprek te vermelden dat je een paar maanden in het buitenland bent geweest. Alvast bedankt.

En mocht je je niet kunnen inhouden, ga dan naar Frankrijk. Desnoods Kameroen.

Promovendi Leiden willen cum laude schrappen

Promovendi Leiden willen cum laude schrappen

In ‘Intussen elders’ verzamelen we opmerkelijk nieuws van andere universiteiten. Deze week onder meer: jongste student ooit (9 jaar) stopt met zijn studie en promovendi in Leiden willen af van cum laude.
Samengesteld door Rob Siebelink
13 december om 15:26 uur.
Laatst gewijzigd op 13 december 2019
om 21:38 uur.
december 13 at 15:26 PM.
Last modified on december 13, 2019
at 21:38 PM.

Joch van 9 jaar stopt met studie na conflict

De 9-jarige Laurent Simons uit Amsterdam is per direct gestopt met zijn studie aan de TU Eindhoven. Hij hoopte om als jongste ooit de opleiding Electrical Engineering te voltooien, maar vanwege een conflict met de universiteit is het anders gelopen.

Althans, dat zeggen zijn ouders. Laurent is door de opleiding beschuldigd van plagiaat, zegt zijn vader tegen Het Parool. ‘Hij zou ook gezakt zijn voor een mondeling examen, dat Laurent niet eens had afgelegd.’ Na een gesprek met de rector hebben de ouders besloten om hun zoon van de opleiding te halen.

De universiteit zegt alleen dat er onenigheid was met de ouders over het geplande tijdschema. Volgens de TU Eindhoven was het onrealistisch om de jongen de opleiding te laten voltooien voor zijn tiende verjaardag, op 26 december. ‘De ouders hebben besloten dit niet te accepteren. Wij betreuren dat’, aldus de universiteit in een verklaring.

Partij uni Leiden wil geen cum laude meer

De promovendipartij PhDoc van de universiteit Leiden wil af van cum laude promoveren. Het is ‘hopeloos verouderd en veel te arbitrair’, aldus de partij. Cum laude hangt te sterk af ‘van de facultaire cultuur, de persoonlijkheden in de commissie en de persoonlijke relatie promotor-promovendus, met als gevolg een grote bias-gevoeligheid’.

Wel een beetje jammer voor de vrouwen op de Leidse universiteit, twitterde rector Carel Stolker. Want dit jaar zijn er voor het eerst meer vrouwen dan mannen gepromoveerd. In 2019 gaat het tot dusverre om 226 vrouwen en 207 mannen. Verder kregen er zeven vrouwen een cum laude, die eer ging ook naar zes mannen, meldde de rector in het universiteitsblad Mare.

Stolker wil best het gesprek aan over het al dan niet afschaffen van cum laude. ‘Maar dan moeten we dat wel landelijk doen. Anders benadeel je mogelijk je eigen promovendi.’

Ziek van werkplek, weg bij UU

Drie labtechnici hebben de Universiteit Utrecht (UU) verlaten, omdat ze ziek werden van het gebouw waarin ze werkten. Al bijna een decennium klagen medewerkers in het Buys Ballotgebouw over het binnenklimaat.

De oorzaak is een mysterie. De faculteit Bètawetenschappen gaat het gebouw opnieuw doorlichten. Ook komt er begin volgend jaar een enquête. Dat meldt het Utrechtse universiteitsblad DUB.

De drie klaagden al jarenlang over gezondheidsproblemen, waaronder hoofdpijn en irritaties en ontstekingen aan oog- en luchtwegen. Bij één van de mannen waren de klachten zo erg dat hij zich herhaaldelijk ziek moest melden. Deze medewerker kreeg een vertrekregeling aangeboden, een tweede collega besloot met vervroegd pensioen te gaan en een derde aanvaardde een baan elders.

De problemen begonnen na de laatste grote verbouwing van het Buys Ballotgebouw in 2010. Destijds verdwenen de meeste labfaciliteiten en werd het een kantoorgebouw. Volgens een hoogleraar is er van alles onderzocht en uitgeprobeerd om de oorzaak van de klachten te vinden. ‘Ik ben inmiddels uitgedacht.’

Meer vrouwelijke hoogleraren, RUG scoort middelmatig

Meer vrouwelijke hoogleraren, RUG scoort middelmatig

Aan bijna alle Nederlandse universiteiten is het aantal vrouwelijke hoogleraren vorig jaar gestegen, tot 23,1 procent. Ook de RUG telde in 2018 meer vrouwelijke hoogleraren dan het jaar daarvoor, maar scoort over de hele linie middelmatig.
13 december om 13:18 uur.
Laatst gewijzigd op 16 december 2019
om 15:40 uur.
december 13 at 13:18 PM.
Last modified on december 16, 2019
at 15:40 PM.

Rob Siebelink

Door Rob Siebelink

13 december om 13:18 uur.
Laatst gewijzigd op 16 december 2019
om 15:40 uur.
Rob Siebelink

By Rob Siebelink

december 13 at 13:18 PM.
Last modified on december 16, 2019
at 15:40 PM.

Dat blijkt uit de Monitor Vrouwelijke Hoogleraren 2019 van het Landelijk Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren (LNVH). De stijging was in Nederland nog nooit zo hoog als vorig jaar: gemiddeld 2,2 procentpunt.

Daarmee is er nog altijd sprake van een grote oververtegenwoordiging van mannen in de hoogste echelons van de wetenschap en staat Nederland op plek 24 van de 28 EU-landen, stelt het netwerk. Het zal nog tot 2042 duren voordat er evenredigheid zal zijn bereikt, zo liet het LNVH berekenen.

In absolute getallen werken aan de Nederlandse universiteiten 3350 hoogleraren. Daarvan zijn er 2605 man en 745 vrouw. Eind 2018 kwamen er per saldo 125 bij, waarvan 94 vrouwen en 31 mannen.

Graadmeter

De RUG telde in 2017 19,6 procent vrouwelijke hoogleraren, in 2018 was dat 21,7 procent, oftewel een stijging van 2,1 procentpunt. Dat is minder dan de gemiddelde stijging in Nederland en dat is een belangrijke graadmeter, aldus het LNVH; traditionele ‘mannenbolwerken’ als de technische universiteiten in Eindhoven en Twente doen het wat dat betreft beter dan Groningen.

De RUG wil dat in 2020 een kwart van alle hoogleraren vrouw is, maar het is de vraag of dat gaat lukken. Van de veertien Nederlandse universiteiten staat de RUG op een bescheiden achtste plaats, samen met de universiteit van Tilburg.

De Open Universiteit scoort het beste in de monitor: het percentage vrouwelijke hoogleraren ging daar van 30,1 naar 34,7 procent. Opvallend is dat de Erasmus Universiteit Rotterdam onderaan bungelt (van 13,5 procent in 2017 naar 14,5 procent in 2018), nog onder de technische universiteiten.

Leegvissen

Uit de monitor blijkt ook dat in 2018 het percentage vrouwelijke universitair hoofddocenten juist is gedaald. Dat is mogelijk een rechtstreeks effect van de stijging van het percentage vrouwelijke hoogleraren, vermoedt het LNVH.

‘Het ‘leegvissen’ van de pool met vrouwelijke UHD’s is zeker iets dat aandacht behoeft’, stelt het netwerk, dat universiteiten oproept dan ook op niet alleen te sturen op de percentages vrouwelijke hoogleraren, maar ook te kijken naar de doorstroom van UD naar UHD. Ook zijn vrouwen nog altijd lager ingeschaald dan de meeste mannelijke collega’s, aldus het LNVH.

‘Tim schonk de u-raad gravitas, de ernst waaruit ontzag rijpt’

Tim Huiskes (rechts), met een delegatie van de RUG in China in 2017.

RUG neemt afscheid van voorzitter

‘Tim schonk de u-raad gravitas’

Voorzitter Tim Huiskes van de universiteitsraad heeft donderdag zijn laatste vergadering voorgezeten, na enkele tumultueuze jaren die vooral in het teken stonden van Yantai. Antoon de Baets, nestor van de raad, zwaaide hem uit.
12 december om 19:23 uur.
Laatst gewijzigd op 12 december 2019
om 22:37 uur.
december 12 at 19:23 PM.
Last modified on december 12, 2019
at 22:37 PM.

Waarde voorzitter van de Universiteitsraad, beste Tim,

Waarde collega’s en toehoorders,

Ik vraag u: als we een kloeke universiteitsraadsvoorzitter nemen, hem voorzichtig soppen in een papje van reglementen, hem besprenkelen met enkele amandelschilfertjes gezag, en hem vervolgens loslaten door het Bestuursgebouw, krijgen we dan Tim Huiskes? Ik dacht het niet. Dát zou veel te simpel zijn. Tim is uniek. Mijn betoog is pas geslaagd als ik jullie daarvan kan overtuigen.

Dat unieke van Tim blijkt onder meer uit zijn lange en ingewikkelde mails. Zijn zinnen waren ranke rapsodieën, wervelende derwisjdansen, capricieuze Colombiaanse cumbia’s. Men begint aan een mail van Tim en men voelt zich OK; men eindigt met die mail van Tim en men voelt zich KO.

Tims zinnen vormen een geheel nieuw genre, de absolute tegenpool van de Japanse haiku. Ooit fluisterde een lid van het college van bestuur mij in het oor, vrij naar Roland Holst: ‘Zijn spreken in het openbaar is voor mij een bewijs dat de eeuwigheid een begin heeft.’

Mondeling was het beter te dragen. Dat kwam omdat je er ineens geluid bij had. Tims gesproken interventies werkten kalmerend, ze leken op een meanderend beekje waarvan je wist, nu nog deze hobbel en dan nog die bocht en om de hoek sterft het zachtjes snikkend weg.

Tim gebruikte zijn verbale pirouettes in het voordeel van de raad. Als geen ander kon hij zeurderige tussenkomsten van raadsleden puntig samenvatten. Meer dan één keer kwam het voor dat ik de woordvoering van mijn collega’s pas begreep door Tims ingekorte versie.

Hij moest daarbij de strijd aangaan met 24 raadsleden, allemaal kikkers in de kruiwagen van de medezeggenschap. Tim kan hetzelfde zeggen over de universiteitsraad als wat de Franse minister Talleyrand opmerkte tijdens zijn ballingschap in de Verenigde Staten: ‘Ik heb een land gevonden met 24 godsdiensten en maar één saus!’

De raadsleden van hun kant hebben ook wel eens op Tim gescholden, zij het vooral in stilte en al dan niet per volmacht. Hij moet wel af en toe over ons gedacht hebben: wat een stelletje zoetwaterpiraten! Dat klopt niet: wij raadsleden zijn geen zoetwaterpiraten. Wij zijn verkozen omwille van onze hoge moppercoëfficiënt, niet omwille van onze hoge moppencoëfficiënt.

Hoe dan ook, onder aanvoering van Tim hebben wij als sumoworstelaars gevochten met al onze reglementen, voorschriften, richtlijnen en convenanten. Onneembare bolwerken zijn het.

Neem artikel 17 van ons Reglement van Orde, alleen bestemd voor fijnproevers. Lid 1 van dat artikel luidt: ‘Indien ná de in artikel 16, tweede lid, bedoelde termijn het vereiste aantal leden nog niet is opgekomen of indien op grond van artikel 15, vijfde lid, de voorzitter de vergadering sluit, kan de voorzitter in afwijking van artikel 11 en met inachtneming van het tweede lid van dit artikel, dag en uur van het vervangende tijdstip der vergadering vaststellen.’

De verlossende woorden vallen pas in lid 2. Dat zegt: ‘Tussen het verzenden van bericht over het in het eerste lid bedoelde tijdstip en het tijdstip der vergadering zelve moeten ten minste vijf werkdagen verlopen.’ Vijf werkdagen. Ten minste! Glashelder!! Hoe we daar zelf niet zijn opgekomen!!!

Na een zware universiteitsraadsvergadering – over Yantai of over de prijs van de koffie – strompelden we wel eens afgemat en dorstig naar café Corps de Garde. Naar goede gewoonte riep ik dan bij binnenkomen: ‘Ober, twee Duvels!’ Waarop Tim er snel aan toevoegde: ‘Voor mij ook.’

Behalve als hij die twee Duvels ophad, hield Tim zich uitstekend staande. Vergeet niet dat het raadsvoorzitterschap een ondankbare job is, niet ongelijk aan een slepende ziekte. Lang geleden vroeg Immanuel Kant zich af of er regels bestaan om regels toe te passen. Zijn antwoord was: neen, regels toepassen is een vaardigheid die je oefent.

Daarin is Tim tot grote hoogte gestegen. En dat terwijl praktisch zijn gehele voorzittersloopbaan getekend werd door het aambeeld van Yantai. Hij moest zijn pirouettes uitvoeren als een balletdanser om niet tussen de voorhamers van bestuur en raad terecht te komen.

Verklaart dit alles nu het unieke van Tim Huiskes? Ik dacht het niet. Er is nog een laatste aspect dat alle andere met één klap in de schaduw zet. Wat is het? Het is gravitas. Tim schonk de universiteitsraad gravitas, de ernst waaruit ontzag rijpt.

Dát was het unieke van zijn voorzitterschap. En we wensen zijn opvolgster Liesbeth de Jong vele van Tims gaven en ook een streepje gravitas toe. Dan komt het goed. Voor alles, van harte dank, Tim.

Noodkreet van universiteitsraad: ‘We need a bigger boat’

‘We need a bigger boat’

U-raad geeft signaal af naar politiek Den Haag

De universiteitsraad maakt een voorbehoud bij de begroting van de RUG voor 2021, tenzij er een nationaal akkoord komt over de bekostiging van het wetenschappelijk onderwijs.
12 december om 15:20 uur.
Laatst gewijzigd op 16 december 2019
om 12:09 uur.
december 12 at 15:20 PM.
Last modified on december 16, 2019
at 12:09 PM.

Rob Siebelink

Door Rob Siebelink

12 december om 15:20 uur.
Laatst gewijzigd op 16 december 2019
om 12:09 uur.
Rob Siebelink

By Rob Siebelink

december 12 at 15:20 PM.
Last modified on december 16, 2019
at 12:09 PM.

De voltallige personeelsgeleding (Wetenschapsfractie en Personeelsfractie) en drie van de vier studentfracties (SOG, Calimero en DAG) willen daarmee steun uitspreken voor WoinActie.

Dat zei Antoon de Baets van de Personeelsfractie namens de vijf partijen donderdag in de universiteitsraad. Hij verwees daarbij naar de film Jaws van Steven Spielberg uit de jaren zeventig. 

‘A bigger boat’

Als de hoofdrolspelers in de film zich realiseren met welk monster ze te maken hebben, een mensenetende witte haai, zeggen ze tegen elkaar: ‘We need a bigger boat.’ De Baets: ‘Dat is de perfecte metafoor voor de beroerde situatie waarin de universiteiten zich na decennia van bezuinigingen bevinden.’

De vijf fracties in de universiteitsraad benadrukken dat de actie niet is gericht tegen het college van bestuur van de RUG, maar juist is bedoeld om het universiteitsbestuur te steunen in de onderhandelingen met de minister en de VSNU, de koepelorganisatie van universiteiten. ‘De actie stelt het college in staat om op te treden met een draagvlak.’

Kortingen

Hans Biemans, de financiële man in het CvB, is blij met de verklaring, zo zei hij. In de politiek bestaat ten onrechte het idee dat universiteiten rijk zijn, maar in werkelijkheid schrijven die rode cijfers ‘en er komen meer kortingen op ons af’. 

De u-raad wilde ook een voorbehoud maken voor de begroting voor 2020. Maar hij stemde daar uiteindelijk toch mee in nadat Biemans de u-raad had toegezegd om met de VSNU in gesprek te gaan. 

Alleen de eenmansfractie De Vrije Student heeft de verklaring – die vooral symbolisch van aard is – niet ondertekend.

Rector: ‘Beurspromovendi krijgen geen fooi’

Korzelige discussie in u-raad

Rector: ‘Beurspromovendi krijgen geen fooi’

De RUG dient definitief een aanvraag in voor 650 nieuwe beurspromovendi. De universiteitsraad schaarde zich donderdag achter de plannen van het college van bestuur, maar tandenknarsend.
12 december om 14:47 uur.
Laatst gewijzigd op 16 december 2019
om 11:24 uur.
december 12 at 14:47 PM.
Last modified on december 16, 2019
at 11:24 AM.

Rob Siebelink

Door Rob Siebelink

12 december om 14:47 uur.
Laatst gewijzigd op 16 december 2019
om 11:24 uur.
Rob Siebelink

By Rob Siebelink

december 12 at 14:47 PM.
Last modified on december 16, 2019
at 11:24 AM.

De u-raad heeft twijfels over de aanvraag zelf, maar ook over de handelwijze van het universiteitsbestuur. Zo zou het cvb in 2015, toen ging het om 850 beurspromovendi, hebben beloofd dat de raad instemmingsrecht zou krijgen bij een nieuwe ronde. Het huidige universiteitsbestuur zegt zich zo’n toezegging niet te herinneren en vindt het bovendien niet nodig.

Dat leidde tot korzelige discussies waarbij het cvb soms grote woorden nodig had: ‘Als jullie mij niet geloven, hebben we hier een ander probleem’ (rector Cisca Wijmenga) en ‘De toekomst van de RUG staat op het spel’ (cvb-voorzitter Jouke de Vries).

Oneerlijk

De RUG is, los van een klein aantal op de Erasmus Universiteit Rotterdam, de enige universiteit die in het experiment van beurspromovendi is gestapt. Daarmee komen meer promotieplekken op de universiteit en de studentpromovendi hebben de vrijheid om hun eigen onderzoeksvoorstel te schrijven en ervaring op te doen met lesgeven.

Maar die hebben in toenemende mate moeite met hun situatie. De voordelen die waren beloofd zijn er in de praktijk niet, stellen ze. Verder doen ze hetzelfde werk als werknemerspromovendi, maar ze krijgen een beurs in plaats van salaris (500 euro per maand minder), bouwen geen pensioen op en hebben geen recht op vakantiegeld.

Manifest

Vorige week brachten ze een manifest uit, waarin ze eisen dat ze dezelfde rechten krijgen als ‘gewone’ promovendi. Het manifest is inmiddels honderden keren ondertekend. Collega-beurspromovendi van het UMCG lieten woensdag weten dat zij naar de rechter willen stappen als ze niet worden gecompenseerd.

Een groot deel van de universiteitsraad heeft begrip voor het protest van de studentpromovendi. Als er inhoudelijk verschil is, kan er ook verschil in betaling zijn, stelde Lorenzo Squintani van de Wetenschapsfractie. ‘Maar dat is er nauwelijks en rechtvaardigt het verschil in betaling niet.’

Het experiment heeft heel goede kanten, vindt Simon van der Pol van de Personeelsfractie. ‘Maar het scheelt een hoop of je beurs- of werknemerpromovendus bent. Dat is niet voor iedereen duidelijk geweest toen ze hun handtekening bij het kruisje zetten.’

Verbetering

Rector Cisca Wijmenga erkent dat en verbeteringen zijn nodig, zei ze. Dat geldt vooral voor de informatievoorziening naar de beurspromovendi zelf, maar ook naar hun begeleiders. ‘Wat kun je wel en niet vragen? Dat is niet altijd duidelijk.’ Ook kunnen beurspromovendi wel degelijk een reiskostenvergoeding krijgen. ‘Maar dat is onvoldoende bekend.’

De universiteitsraad bond in na een schorsing en de toezegging van Wijmenga dat er een plan komt om de positie van beurspromovendi te verbeteren. Dat plan wordt in het voorjaar aan de raad voorgelegd.

Geen fooi

Maar salariëring gelijk trekken zit er niet in, aldus de rector en collegevoorzitter Jouke de Vries. ‘Mensen hebben de keuze om ‘nee’ te zeggen. Als je salaris zo belangrijk vindt, ga dan aan de slag in het bedrijfsleven.’

En die 1800 euro is een mooi bedrag en bepaald geen fooi, stelt Wijmenga. ‘Dat verdient een buschauffeur ook en die moet zijn gezin ervan onderhouden. Laten we het in de juiste context zien. Dit zijn mensen die opgeleid worden, die de vrijheid hebben om naar congressen te gaan. Ze hoeven echt niet elk dubbeltje drie keer om te draaien.’

RUG trekt ‘kunstige conclusies’ over beurspromovendi

Opinie

RUG trekt ‘kunstige conclusies’ over beurspromovendi

De RUG wil nog eens 650 beurspromovendi aannemen, omdat de eerste ronde van het experiment succesvol zou zijn. Studentenfractie DAG in de universiteitsraad deed zelf een evaluatie en komt met heel andere conclusies.
Door Manuel Reyes en Betsy van Drie
12 december om 10:04 uur.
Laatst gewijzigd op 12 december 2019
om 10:04 uur.
december 12 at 10:04 AM.
Last modified on december 12, 2019
at 10:04 AM.

De RUG is van plan om een verzoek in te dienen voor een tweede ronde van het omstreden ‘experiment’ met beurspromovendi. In 2016, na moeizame gesprekken en lange discussies, stemde de universiteitsraad in met de eerste ronde.

Een aantal fracties binnen de u-raad maakte zich zorgen en vroeg zich toen af of de promovendi wel genoeg steun zouden krijgen. Inmiddels is duidelijk dat veel promovendi kritiek hebben op het experiment. In hun onlangs gepubliceerde manifest schrijven de beurspromovendi van het UMCG en de RUG dat dit experiment lang niet zo perfect verloopt als de RUG wil laten geloven.

Maar goed, de u-raad stemde in met de eerste ronde. Een aantal fracties wilde graag dat het bestuur weer instemmingsrecht verleent als de RUG besluit een tweede ronde aan te vragen. Maar het bestuur belooft dat alleen als de evaluatie van het experiment niet goed uitpakt.

Het vervelende aan eigen evaluaties is dat ze zelden echt kritisch zijn, vooral als het resultaat van de evaluatie van invloed is op of je wel of niet toestemming nodig hebt om je plannen voort te zetten.

De RUG loopt het risico iets té positief te zijn over het experiment. Volgens het Promovendi Netwerk Nederland (PNN) is de RUG dat ook. Dat maakt zich zorgen over de hoeveelheid kritische data die beschikbaar was, het feit dat kritische opmerkingen genegeerd werden, en dat de geïnterviewden niet helemaal onpartijdig waren.

Vorige maand kwam de RUG met een laatste evaluatie. Je zou denken dat het bestuur zijn lesje had geleerd en de methodes aangepast had. Maar helaas. De veertig pagina’s tellende evaluatie gaf een overzicht van hoe goed het experiment scoorde op vier doelen:

  1. Toename van het aantal promoties
  2. De vrijheid om je eigen onderzoek vorm te geven verbeteren
  3. Carrièremogelijkheden verbeteren
  4. Een gedegen wettelijke en sociaal verantwoordelijke status voor alle PhD-kandidaten.

Het zal niemand verbazen dat de evaluatie op al deze punten positief scoorde. Maar DAG heeft een eigen evaluatie gedaan, en trekt heel andere conclusies.

Laten we kijken naar conclusies 1 en 3. Hoe kan je de arbeidsgeschiktheid of de toename van promoties meten als er nog maar negen van 825 kandidaten zijn gepromoveerd?

Van de andere punten heeft de RUG de analyse in een wel erg optimistisch kader geplaatst. Bij doel nummer 2, het verbeteren van de vrijheid het eigen onderzoek vorm te geven, claimt de RUG in de evaluatie dat 75 procent van de respondenten het eigen onderzoeksprogramma zelf heeft ontworpen.

Maar de universiteit laat gemakshalve weg dat beurspromovendi zelf nauwelijks aangeven dat ze zich heel veel vrijer voelen dan promovendi die werknemer zijn. Sterker nog, de conclusie laat weg dat promotiebegeleiders het consequent daar niet eens zijn.

Dat de RUG haar eigen resultaten zo verkeerd voorstelt, is nogal wat. Het heeft reële en structurele gevolgen voor de toekomst van de financiering van promotieonderzoeken.

Met 98 procent van de beurspromovendi staat de RUG aan het hoofd van dit landelijke experiment. Haar evaluatie is misschien wel de enige, maar sowieso het belangrijkste ijkpunt voor CHEPS, het Centrum voor Studies van het Hoger Onderwijsbeleid, het onderzoekbureau van de Universiteit Twente, dat onlangs de minister van onderwijs positief adviseerde over de voortgang van het experiment.

Het einde van het experiment zou een einde betekenen van het loondumpen van promotieonderzoek. Maar het RUG-bestuur is te bang om dit besluit over te laten aan staf- en studentenvertegenwoordigers van de universiteit. In plaats daarvan verwijst ze liever naar haar eigen creatieve, kunstige conclusies.

Manuel Reyes is lid van de universiteitsraad voor de studentenfractie Democratische Academie Groningen (DAG), Betsy van Drie zit namens DAG in de faculteitsraad van letteren.

Vol Leven

Vol Leven

Toen student-columnist Bente van Leeuwen afgelopen zomer van studie wisselde en in een dip belandde, stak haar moeder haar de helpende hand toe. Dat zijn herinneringen die je zelfs door de ergste winterdepressie halen, vindt ze.
Door Bente van Leeuwen
11 december om 9:56 uur.
Laatst gewijzigd op 11 december 2019
om 12:51 uur.
december 11 at 9:56 AM.
Last modified on december 11, 2019
at 12:51 PM.

De laatste tijd draag ik graag stippenpanty’s. Ze zijn compleet onpraktisch. Elke stip verhoogt de kans op scheuren. Nu de dagen killer worden, twijfel ik telkens weer of ze het waard zijn: de kou, de kans op een ladder en de kosten die daarbij komen. Toch draag ik ze. Ik draag ze en word blij, want ze doen me denken aan de zomer.

De winter is nog niet eens officieel begonnen, maar mijn jaarlijkse winterdip is al lang en breed van start gegaan. De zomer lijkt eindeloos ver weg. Dus in plaats van vooruit te kijken, kijk ik achterom. Terug naar afgelopen zomer.

Ik had net de dappere keuze gemaakt om van studie te wisselen, maar ik was er nog niet gerust op. Het is niet makkelijk om je toekomstbeeld over boord te gooien. Vrienden waren lief, studieadviseurs gaven goede tips, maar alles schoot tekort. Ik had mijn moeder nodig.

Mijn moeder is de beste. Ik heb niet alle moeders ontmoet, maar ik weet zeker dat zij wint. Toen ik twijfelde en bang was, boekte ze een herberg. We gingen naar ‘het Volle Leven’ en we leefden vol. Zoals Judith Herzberg – de schrijver van het gedicht naar wie de herberg is vernoemd – het omschrijft: verzorgd door een knecht, taart op bed.

De winter is serieus. De winter is voor warme truien, emotionele dipjes en studiepunten halen

We lazen, we schreven, we knuffelden een koe, een hond en elkaar. De hond had chagrijnige baasjes. Maar Mama keek niet naar de baasjes, zij zag alleen de hond. We droegen blauw met witte strepen en een knot in ons haar. Ik was mijn slippers vergeten, zij niet.

Zij liet een kussen vallen, ik pakte die dan weer op. Dat is mijn taak. Ik liep vast, zij pakte mijn hand. Dat is haar taak.

De herbergiers ruzieden, buiten, voor ons open raam. Haar zus probeerde het op te lossen. ‘Niet mee bemoeien Iet!’, zeiden zus en zwager in koor. Mama en ik gniffelden.

Wij begrepen elkaar. Het duurde maar drie dagen, maar drie dagen waren perfect. Dat wist zij al. Drie volle dagen. Drie dagen vol leven.

De zomer is onpraktisch. Vol details, ontbijtjes op bed en outfits die niet lekker zitten. De winter is serieus. De winter is voor warme truien, emotionele dipjes en studiepunten halen.

Maar je kan je verzetten tegen die sleur. Wat is jouw verzet? Wat brengt jou terug naar een herberg met je moeder? Ik verzet me door mijn stipjespanty koppig te blijven dragen. Vol onhandigheden en herinneringen. Vol leven.